tantralove.eu

Wielka Piramida

2011-07-04T11:00:00.007+02:00

Każdy z nas miał takie momenty w życiu, kiedy tak zwane zbiegi okoliczności doprowadzały nas do poznawania ludzi i miejsc które wpływały na bieg naszego życia. Czujemy jakby jakaś wyższa siła stała za decyzjami często nie pozostawiając nam wyboru.

Zaskakujące bywa również i to, że jeśli sprawa dotyczy wyjątkowych miejsc, czy zdarzeń, więcej osób opowiada podobne historie.

Czasem słysząc takie nieracjonalne opowieści od innych ludzi, o ile sami nie mamy podobnych, traktujemy je z przymrużeniem oka, albo poczuciem, że oto ktoś dorabia sobie teorię do być może nie zupełnie zwykłych wydarzeń, ale na pewno mieszczących się w możliwościach racjonalnego wytłumaczenia.

Szczególnie dotyczy to miejsc wokół których narosły legendy, łatwo wyzwalających w nas wyobraźnię. Do tej kategorii należą niewątpliwie piramidy egipskie. Nie tylko do niej należą, ale od tysięcy lat stoją na podium – i to chyba na pierwszym miejscu – wśród niezwykłych miejsc naszego globu.

O piramidach słyszałem i czytałem nie mniej niż każdy, i pewnie jak każdy pragnąłem je odwiedzić. Nie żywiłem wprawdzie wobec nich większej atencji. Niemniej ostatnio w naszym życiu z Zosią pojawiło się kilka płynących z Egiptu sygnałów, mówiących o tym, że jeszcze i ta starożytna kultura ma nam coś bardzo indywidualnego do przekazania. Odstraszające jednak dla nas były „masowe” wycieczki, w których nie ma na nic czasu, ważny jest program. Poza tym zwiedzenie tak zwanych grobowców faraonów, bez wyjątkowej uważności, szacunku oraz możliwości wzięcia udziału w rytuale, wydawało nam się wręcz świętokradcze.

Aż tu szereg tych tak zwanych zbiegów okoliczności sprawił, że oto nie wiedząc kiedy i jak znaleźliśmy się wraz z grupą, zorganizowaną przez Agnieszkę Jurko, u stóp Wielkiej Piramidy.

„Panowie, cztery tysiące lat patrzy na was!” – rzekł Napoleon w tym miejscu prawie 200 lat temu.

Z kolei starożytny historyk Herodot opisywał piramidy, które już dla niego były wtedy starożytne. Nareszcie mogliśmy spotkać się z tym miejscem, w taki sposób jaki był nam bliższy – poprzez uczestnictwo w ceremonii.

Najpierw Shirlie Roden i Tom de Winter, poprowadzili nas do stóp Sfinksa.

Już to było niezwykłym doświadczeniem. Jak się dowiedzieliśmy turyści, mogą obecnie podziwiać ten monumentalny pomnik lwa z głową faraona jedynie z platformy widokowej. My mieliśmy okazję medytować między jego stopami, a także mając kilka chwil dla siebie obejść go dookoła. Ta cześć, przygotowała mnie, ale myślę, że i całą grupę do wejścia do Piramidy Cheopsa.

Na temat piramid historii jest wiele, a każda kolejna coraz bardziej fantastyczna. Jednak oficjalne historyczne dane nie wytrzymują zwykłej i to jak najbardziej racjonalnej krytyki. Np. oficjalnie tempo wybudowania Wielkiej Piramidy podawane jest na 20 lat. Niby dużo, ale biorąc pod uwagę, że budowla składa się z co najmniej 2300000 bloków, daje nam to tempo ustawienia kilkunastotonowego bloku z niesamowitą precyzją w czasie poniżej 5 minut! I tak non stop, w upalny dzień i w czarną noc przez całe 20 lat. Gdyby tak rzeczywiście było, to chyba byłby to większy cud niż gdyby piramidę zbudowali kosmici:). Niemniej sama budowla ponieważ jest tak niezwykła, nasuwa sama z siebie skojarzenia mistyczne. Jakież miejsce koncentracji energii! Skoro nawet mała piramidka ponoć ostrzy żyletki, to co dopiero tak wielka! Ja osobiście czuję szacunek dla kamieni. Indianie północnoamerykańscy traktują kamienie jak przodków i zwracają się do nich per „dziadki”. Tu zaś stałem przed precyzyjnie ociosanymi i ustawionymi 6 milionami ton (!) kamieni.

Wymieniać niezwykłości tej budowli nie sposób, poza tym napisano o niej niejedną książkę. Jednak to co się liczy to osobiste doświadczenie. I oto stoję i chłonę. Czuję wdzięczność i szacunek. Wdzięczność, że oto dane mi jest wejść w bezpośredni kontakt z tą dosłownie największą tajemnicą ludzkości, szacunek zaś wobec tych którzy ją zbudowali. Kłaniam się głęboko, składam pocałunek i wchodzimy.

Wąski korytarzyk prowadzi do Wielkiej Galerii, która robi na mnie wyjątkowe wrażenie. Nie spodziewałem się takiej konstrukcji wyglądającej jak z filmów fantastycznych..

Tak więc idziemy gęsiego i śpiewamy.

Wyglądamy wszyscy jakbyśmy szli na tajne spotkanie kapłanów podczas którego odbędzie się niezwykły rytuał. Zdaję sobie nagle sprawę, że tak właśnie przecież jest! Oto grupa pracujących z energią osób pod przewodnictwem nauczycieli rozwoju duchowego podąża do tajemnej Komnaty Królowej w środku Wielkiej Piramidy, aby odprawiać tam rytuały! Przyznam, że w tym miejscu moja linearna świadomość szwankuje. Czuję, że samoczynnie moja świadomość podnosi się do miejsca w którym nie czuję zmęczenia, niewygody czy też pyłu. Pamiętam takie zagęszczenie powietrza, które widzę jakbym poruszał się w wodzie…

Prowadzący wprowadzili nas do Komnaty Królowej. Tom de Winter w swej otwartości i intuicji, spełnia nasze niewypowiedziane oczekiwania. Zaproponował rytuały o których tylko wspomnę, że honorowały pierwiastki boskości w kobietach, poczym w Komnacie Króla dopełniliśmy ceremonii oddając hołd boskiej energii w mężczyznach. Usatysfakcjonowani zeszliśmy jeszcze z Shirlie do komnaty znajdującej się 27 metrów pod powierzchnią ziemi, gdzie śpiewaliśmy mantry z intencją miłości dla świata.

Przez cały pobyt w Wielkiej Piramidzie towarzyszyło mi poczucie uniesienia. Oraz świadomość jak wiele niezwykłych ścieżek przecina się w tej chwili. Od starożytnych tajemnic po niecodzienne okoliczności oraz nasze wysłuchane intencje, które sprawiły, że oto jestem w jakimś punkcie zwrotnym swego życia. Że to co mnie otacza, jest starsze i większe ode mnie. A jednak absurdalnie czuję, że zbudowane dla ludzi takich jak ja. Mam poczucie kosmicznych proporcji, w których człowiek łącząc energię Ziemi z energiami Nieba, dotyka transcendencji. Jakby nasze komórki przechodziły tajemniczy proces na poziomie elementarnym.

Przy wyjściu z Piramidy w której przez cały czas byliśmy sami, czekają na nas egipscy strażnicy. Jakby wiedząc co czujemy biorą każdego z nas w ramiona i witają, jakbyśmy oto wrócili z podróży z tamtego świata.

Po wyjściu cały czas czujemy wdzięczność i uniesienie. To niezwykłe doświadczenie wpisało się w nasz indywidualny proces dojrzewania wewnętrznego i przemian otwierając w nas nowe przestrzenie świadomej duchowości. Mam poczucie transcendentalnej inicjacji która przyszła w odpowiedzi na gotowość jej doświadczenia…

Kiedy czytam powyższe słowa odczuwam, że brzmi to wszystko dość odlotowo… Tak jak napisałem na początku tej relacji, łatwo jest podejść do takich historii krytycznie. I słusznie, nie warto jest niczego brać na wiarę. Warto za to jest wszystkiego doświadczyć samemu.

Mam jeszcze na koniec jeszcze jedną refleksję. Żyjemy oto w czasach i w których takie podróże są możliwe. Wejście do Wielkiej Piramidy podczas którego doświadczyć możemy siły medytacji i ceremonii, jest niezwykłą możliwością z której jeśli czujemy wewnętrzne wezwanie po prostu warto jest skorzystać. (d)

Tu jest link do strony Agnieszki Jurko, organizatorki wypraw do Egiptu >>>

Wyginam śmiało ciało

2010-11-25T00:10:00.010+01:00

Już za dwa dni (27-28.11) ponownie poprowadzimy w Radomsku „Laboratorium ciała”. Będą to nasze drugie warsztaty w tym miejscu.

Nie byłabym sobą gdybym to tu, to tam, nie mrugnęła okiem aparatu i nie uchwyciła kilku ulotnych chwil. Oczywiście zaserwuję te wspomnienia, przyprawiając je szczyptą treści. Smacznego...

W Radomsku spotykamy się w przytulnym i gościnnym miejscu. Jest tam cytrynowo – zielona sala, która wspiera nas swoim ciepłem i wyciszeniem.

Ostatnio pogoda była ładna, więc nie korzystaliśmy z kominka. Przed nami jest jeszcze oglądanie ognistych płomyków, wyginających się w rytm naszych ciał.

Za oknami było widać wciskające się do środka, ciekawskie drzewa. Pewnie też chciały doświadczyć dotyku ludzkich dłoni.

Jak to bywa w laboratorium prowadziliśmy badania. Niezwykle interesujące, gdyż obiektami zainteresowań były nasze ciała. Poeksperymentowaliśmy trochę z nimi, próbując przywrócić im pierwotny kontakt z samym sobą.

Czasami wyginaliśmy się przy tym, ćwicząc pozycję autostopową

a innym razem wyglądem przypominaliśmy strusie chowające głowy w nieistniejący piasek.

Wisząc tak głową w dół rozluźnialiśmy się w napięciu głośno oddychając, sapiąc i dysząc, rycząc i krzycząc. To moje najnieulubieńsze ćwiczenie, ileż ja przy nim wydaje odgłosów - paszczowo.

Najprzyjemniejszym ćwiczeniem, podejrzewam, że nie tylko dla mnie, jest rozluźniający całe ciało, dotleniający i dostarczający wiele radości śmiech. Korzystamy z niego przy każdej nadarzającej się okazji.

Bywa tak, że śmiech siedzi leniwie w głębi i nie chcę spontanicznie zatrząść naszym brzuchem. Co wtedy ? Mamy na to pewien sposób…

Widzieliście może „Ministerstwo Głupich Kroków” Monty Pytona? Jeśli nie to poniżej grupowa wersja :)

Takie abstrakcyjne zachowanie potrafi rozbroić

Pogoda też nam sprzyjała. Część zajęć odbyła się za domem na łonie przyrody.

Nagietki wyciągały swoje płatki przyglądając się jak ćwiczymy lifesavera.

Wieczorami było spokojniej, choć nie mniej emocjonująco. Tym razem eksperymenty prowadziliśmy na innych.

Ruch, ekspresja, odkrywanie tego co przychodzi

skupienie, wyciszenie, integracja z tym co jest

niektórych nawet oświeciło :) (z)

Ludzie z Ziemi

2010-10-28T18:41:00.012+02:00

Jakiś czas temu Dawid napisał relację z warsztatu "Ludzie z Ziemi", który poprowadziliśmy na początku wakacji. Można przeczytać ją tutaj:

http://tantralove4u.blogspot.com/2010/07/krotka-relacja-z-kotliny-kodzkiej-gdzie.html

Teraz ja napiszę coś od siebie.

Był to dla mnie bardzo ważny i niezwykły warsztat. Co było w nim takiego wyjątkowego? Wiele rzeczy :) Chociażby to, że żył swoim życiem. Oczywiście mieliśmy plan i wiedzieliśmy co takiego chcemy aby się zadziało, ale tworzył się on i dopełniał krok po kroku, dzień po dniu. Był jak mandala, która powstaje właśnie w tej chwili. Bez próby dostosowywania jej do pomysłu, a raczej podążania za tym co przynosi. Wyzwanie to uczyło mnie zaufania i słuchania wewnętrznego głosu. A kiedy potrzebowałam natchnienia szłam do stojącej na straży bogini, zwróconej swą twarzą na cztery kierunki świata.

Jej czteropępkowe centrum inspirowało swą dojrzałością.

Ziemia przywitała nas ciepło, wspierała nasze działania. Jako mądra matka podszeptywała właściwe pytania. Głaskała swą wietrzną dłonią nasze głowy, kiedy wychwalaliśmy ją śpiewem i kiedy wtulaliśmy się w jej pachnący brzuch. Dźwięki natury (oraz brak prądu) pomagały nam wsłuchać się w siebie, zharmonizować nasze serca z odwiecznym biciem serca Wielkiej Matki. A zapach siana wyciszał wewnętrzny dialog.

Poranne przeciągania na łonie natury podobały się nie tylko mnie

Na każdym kroku zaskakiwały mnie różne oblicza tej okolicy. Wystarczyło pójść ścieżką w głąb lasu, albo zejść z niej by znaleźć...

zdrewniałych mędrców

nagie piersi

czy wiecznie głodne, buszujące po kuchni popielice,

które przyłapane na przegryzaniu naszych zapasów robiły, niczym kot ze Shreka, wielkie oczęta.

A my - dzieci Ziemi, spotykaliśmy się wspólnie w kręgu, poszukując tego, co wspólne nam wszystkim odkrywając to, co każdego z nas czyni wyjątkowym. Rozmawialiśmy i śmialiśmy się dzieląc się sobą. Graliśmy

na bębnach podrózowaliśmy

a wieczorami, również przy dźwiękach didgeridoo tańczyliśmy i transowaliśmy. Niektórzy już na samo to słowo poruszali ochoczo głową :)

Prawie codziennie się rozdzielaliśmy. Mężczyźni udawali się na polowanie męskości, a kobiety szły wspólnie tkać swą kobiecość.
Jest coś niezwykłego w takich spotkaniach. Rozdzielenie energii męskiej i żeńskiej po to, aby na powrót mogła spotkać się tworząc nową jakość.
Jaką kobietą jestem wśród innych kobiet? Mogę doświadczyć tego jedynie będąc z kobietami. Ten wspólny czas był dla mnie bardzo cenny. Raz zasiadłyśmy w tipi, a opowieści z brzucha szeptały nam do ucha. Pamiętam jak w kręgu przytulone, byłyśmy w żar ognia wpatrzone. Innym razem piekłyśmy w kuchni podpłomyki. Śpiewałyśmy przy tym nieprzyzwoite piosnki i miałczałyśmy w niebogłosy na dwa głosy. Niczym czarownice dorzucałyśmy do garnka tajemnicze składniki. Wprost do ciasta, które formowałyśmy rozbawionymi dłońmi, płynęła z naszych palców miłość i wdzięczność za wspólne bycie.

Na spotkanie z Boginią w sobie wyruszyłyśmy nad rzekę. Mała polanka tuż przy szumiącym strumieniu, goszcząca na sobie rozgrzewające światło i dający wytchnienie cień, była miejscem idealnym na nasze kobiece rytuały.

Biorąc oczyszczającą kąpiel nie potrzebowałyśmy już naszch ciuchów i masek. Jak wodne rusałki pluskałyśmy się swobodnie, radośnie a woda wraz z nurtem brała od nas to czego już nie potrzebowałyśmy. Malowałyśmy nawzajem na swych ciałach modlitwy, a kwieciste intencje wplecione w wianki puściłyśmy wolno. Patrzyłyśmy w swe oczy - Bogini podziwiała Boginię.

Kobiety z Ziemi kobieciły się i rozkwitały,
a mężczyźni z Ziemi swej męskości doświadczali.

Na warsztacie zrobiliśmy przedmioty mocy. Każdy wykonał dla siebie grzechotkę profesjonalną, praktyczną i piękną.
Trochę cierpliwości nas to kosztowało

ale jak widzicie się opłacało :)

Każda z nich twarz swoją miała, jednych zadziwiała innych straszyć chciała.

W dłoniach dumnych wykonawców pięknie się prezentowały

a we wspólnych rytuałach czadu dawały...(z)

Smak Tantry

2010-10-19T17:17:00.010+02:00

W niedzielę w ramach 21 edycji festiwalu PROGRESSteron poprowadziliśmy warsztat pt. "Smak Tantry". Trwał on dosyć krótko jak na warsztaty, które zwykliśmy prowadzić bo 3 godziny. Jednak było to wystarczająco długo, aby posmakować tego, co ma do zaoferowania tantra.

Była przestrzeń na nawiązanie kontaktu z samą sobą.

Spotkanie z drugą boginią i własnym odbiciem w zwierciadle jej oczu. Nasze spojrzenie jak swobodne delfiny wyłaniało się na powierzchni, gdzie patrzyłyśmy nawzajem w swoją głębię po to, aby po chwili zanurkować w wewnętrzny ocean.

Była i chwila tańca, radości, za życie wdzięczności.

Śpiewaliśmy również mantrę, kręciliśmy bioderkami,
a po masażu plecami stukaliśmy się pupami :)

Nie zabrakło rozpalania ognia w brzuchu

i przekazywania go sobie z serca do serca... (z)

Tak, wraz z innymi kobietami

smakując tantry swoimi ciałami

spędziliśmy niedzielę

a działo się wiele :)

Tantra mantra

2010-10-16T17:27:00.013+02:00

Przedwczoraj byliśmy na pięknym koncercie Devy Premal i Mitena.

Towarzyszył im Manose, wygrywający swym oddechem niewiarygodne fletowe pieśni. Niosły one wysoko i głęboko modlitwy, które zanosiliśmy sobie, innym, Ziemi. Poruszył mnie ten koncert swą delikatnością i miłością, która sączyła się ze sceny. Radością, która tryskała z naszych klaskających dłoni. To, co między innymi bardzo mi się spodobało to tantry mantry, które śpiewaliśmy razem. Momenty, w których wszyscy mężczyźni jak bracia śpiewali na stojąco, aby uhonorować żeński aspekt energii. Śpiewali dla nas kobiet - ucieleśnionych Bogiń. Ach... jeszcze teraz słyszę w sobie te słowa: " fly, fly high let the Earth touch the Sky". Dźwięki wypełniały nas energią i miłością po to, abyśmy za chwilę my siostry - kobiety wstały i śpiewały dla wszystkich obecnych tam, ucieleśnionych Bogów. Wyjątkowe było śpiewać jednym głosem z tyloma kobietami: "Om Sri Rama Jaya Rama Jaya Jaya Rama". Po chwili wstali mężczyźni i dołączyli do nas z mantrowanym wcześniej fly high... Dźwięcząca, pieśniąca tantra. Śpiewaliśmy ją wspólnie, stojąc mocno na swych, łączących nas z ziemią nogach - korzeniach. Wyciągając gałęzie swych rąk do nieba. Pod koniec czułam jak wszyscy byliśmy przyjmujący i dający. Biorąc głęboki oddech byliśmy jednym ciałem, jedną pieśnią, jedną modlitwą...(z)

fot.Sandra Gwoździńska

Let the Earth touch the Sky...

Spotkanie z Warsem i Sawą

2010-10-14T15:31:00.010+02:00

Sporo czasu minęło od momentu kiedy tu ostatnio zaglądałam. Wiele działo się w przestrzeni wewnętrznej i zewnętrznej. Wymagało to ode mnie i od nas dużo uwagi i energii.

Przybył do nas wiatr zmian. A raczej wicher przemian. Otworzyłam więc na oścież drzwi i okna mojego ciała, aby sprzymierzeniec mógł wywiać to, z czym potrzebowałam się już pożegnać. Obserwowałam jak część moich myśli opuszcza lekko moją głowę. Z innymi było trudniej. Trzymałam je za strzępki nogawek wierząc, że jeszcze znajdzie się dla nich czas, mimo iż one wyruszały już w swoją drogę. Wiedziałam jednak, że to wszystko jest potrzebne. Zaufałam mojemu ciału, które szeptało: "wszystko jest dobrze, rozluźnij się, rozluźnij mnie, wiesz kiedy poddać się w tańcu prowadzącemu cię życiu, a kiedy aktywnie poprowadzić je stawiając pierwsze kroki". Czułam to. Choć nie wiedziałam jaki będzie kolejny utwór wierzyłam, że gdy usłyszę jego rytm moje ciało samo zatańczy. Stałam przed naszą chałupą, której okna i drzwi, tak jak ja w tamtej chwili, otwierały szeroko swe ramiona. Zapraszałam wicher przemian. Swawolny i wolny, biegający między kłosami zbóż - Pan Wiatr wnikał we mnie. Wiedziałam, że przyszedł czas na zmianę miejsca. Oboje potrzebowaliśmy ruchu w energii. Zatęskniliśmy za bezpośrednimi kontaktami z ludźmi. Doceniam wprawdzie istnienie internetu, możliwość blogowania czy facebookowania, ale nie zastąpi to spotkania, patrzenia, przytulania... Kiedy więc wiatr zawiał w naszej przestrzeni, podnieśliśmy żagle i wypłynęliśmy na wielką wodę. Podążaliśmy z jej biegiem, aż kręte jej ciało doprowadziło nas do Królowej Wisły. Dłonią swą zatrzymała nasz statek na brzegu, gdzie dawno temu spotkali się Wars i Sawa. Powitały nas radosne ptaki, które tak jak przed laty ćwierkały pieśni o możliwościach. I tak osiedliliśmy się w Warszawie, tym tantrycznym, przepełnionym ruchem mieście leżącym u stóp pięknej, dzikiej rzeki.

Jak długo? Zobaczymy.

Jesteśmy ciekawi nowej podróży i chętni spojrzenia oko w oko z tym co przyniesie nam to miasto, ta ziemia, ta rzeka...

Zastanawiam się tylko co teraz zrobić z tytułem blogu?

Opowieści Czarciego Młyna z Sarniej Polany...

Czarci Młyn jest dalej aktualny, w końcu to my go tworzymy, on wyraża się poprzez nas. Istnieje niezależnie od czasu i przestrzeni w naszych sercach, w naszych seksach, w świątyni naszych ciał. Sarnia Polana jest , tak jak była. Dalej zaprasza na swe łono sarny i dzieli się swoją mocą z przybyłymi. Choć my aktualnie pieczemy chleb w Warszawie :) Dzięki temu jednak pojawiła się w naszym życiu rzeka. Rzeka, która płynie również w naszym micie relacji (z).

Relacja z II Festiwalu w Kawkowie - cz.2

2010-07-18T14:39:00.010+02:00

Nareszcie mam chwilę, żeby powspominać mile spędzony czas w Kawkowie. Festiwal się już skończył, ale to co zadziało się na nim wciąż we mnie żyje. Niezwykła atmosfera tego miejsca, wspierająca transformacje przyroda, nowo poznani ludzie, dzielący się z innymi tym co kochają, sobą.

Ta wyjątkowa mieszanka wciąż płynie w moim ciele.

Dawid podzielił się już swoimi wrażeniami w pierwszej części relacji, możesz przeczytać ją tutaj: http://tantralove4u.blogspot.com/2010/06/relacja-z-ii-festiwalu-w-kawkowie-cz1.html

teraz kolej na mnie.

Jak już wspomniałam miejsce jest wyjątkowe,

jego domownicy też

nawet ci rogaci.

Niektórzy błogo żują trawkę, wspaniale wpisując się w panoramę miejsca,

a ich uśmiech mówi sam za siebie...

Kiedy chcieliśmy ochłonąć przed namiętnym dotykiem słońca, chowaliśmy się do środka. Czekały nas tam przytulne wnętrza, zaskakujące swoim wystrojem.

Nasze dwa tantryczne warsztaty mieliśmy w jurcie. Ten wspaniały, okrągły namiot przystroiliśmy więc jak przystało na świątynię tantryczną, kolorowymi materiałami, świecami, kadzidłami i szczyptą magii.

Było trochę tańca,

odkrywania świata na nowo

śmiechu i lekkości

uważności

oraz piękności...

Na prowadzonych przez nas warsztatach "Laboratorium ciała" każdy miał okazję powyginać swoje ciało w niecodzienny sposób

i poskakać do woli.

Głowy bujały się w rozluźnieniu, a włosy podążały za rytmem wolności.

Był również czas na wyciszenie i ugruntowanie

oraz na wytęskniony przez wszystkich końcowy relaks.

W międzyczasie zwiedzaliśmy okolice, uczestniczyliśmy w warsztatach i wykładach, rozmawialiśmy, byliśmy, śmialiśmy się, a to wszystko spotykając wspaniałych ludzi.

Ja udałam się na prowadzoną przez Joasię Eichelberger "Ceremonię Pełni". Ostatnia część zajęć odbywała się wokół ognia pod golusieńkim błękitem nieba, w kamiennym kręgu.

Po południu spacerowałam między szumiącymi, śpiewającymi pieśni o rozkwicie, trawami. Doszłam do jurty w której zastałam prowadzącą medytację labiryntu Sylwię Hanff . Pogrążona w ciszy siedziała w centrum siebie.

Po chwili również ja medytowałam chodząc po labiryncie w skupieniu.

Wieczorami tańczyliśmy z płomieniami

a one ogniście z nami

Wrażenie zrobiła na mnie wystawa, wspominał już o niej Dawid. Przechadzałam się między portretami mistyków i mistyczek, którzy spoglądali na mnie z miłością. Mój wzrok biegał między belkami, cieniami, świeczkami, aby po chwili zatrzymać się w skupieniu i spojrzeć w oczy, kolejnego zwierciadła.

Sto odsłon tak niezwykłych i zwykłych zarazem,

tak wiele twarzy samego siebie...

Kolejnego wieczora obejrzeliśmy pokaz tai chi, w wykonaniu Mariusza Sroczyńskiego.

Niespodzianką były odwiedziny mnichów tybetańskich. Trudno było oderwać nas od kramiku, który rozłożyli z kolorowymi drobnostkami wszelakimi.

mnisi byli zajęci nie mniej niż my

Kiedy emocje już opadły, a portfele stały się lżejsze, udaliśmy się na wykład na temat tantry buddyjskiej.

Śpiew mnichów zostawił ostatnie, wibrujące wrażenie.

Festiwal w ośrodku "Tu i Teraz" już się skończył,

na szczęście teraz i tu jest w każdej chwili :) (z)

Krótka relacja z Kotliny Kłodzkiej gdzie spotkali się Ludzie z Ziemi

2010-07-15T17:07:00.002+02:00

Bardzo cieszyliśmy się na te warsztaty. Po kilku latach przerwy ponownie przyjechaliśmy do Bei i Wiktora, którzy w Kotlinie Kłodzkiej na zboczu wzgórza Kruków stworzyli niezwykłe miejsce dla rozwoju osobistego.

Od kilku lat przyjeżdżają tu i prowadzą swoje warsztaty i ceremonie wyjątkowi ludzie – szamani z całego świata: z Tuwy, Rosji, Mongolii, Meksyku, Ameryki. Z polski byli Tanna Jakubowicz-Mount, Robert Palusiński i my. Kiedy pięć lat temu zorganizowaliśmy tu po raz pierwszy warsztaty, posiłki gotowaliśmy na ognisku, myliśmy się w strumyku, wieczory spędzaliśmy przy świecach. Przez tych kilka lat niewiele się tu zmieniło. Miejsce nabrało większej mocy, pojawiło się też tipi oraz kilka innych udogodnień, ale natura wciąż dominuje.

W tej pięknej scenerii spotkaliśmy się w ciekawej grupie osób chcących podobnie jak my doświadczać niezwykłości uczucia świadomego chodzenia po matce Ziemi. Bycia w przytomnym kontakcie ze sobą i z innymi ludźmi.

Od początku panowała świetna atmosfera. Dużo się ruszaliśmy, aby odblokować skostnienie w ciele i uruchomić na powrót przepływ energii. Do tego dzięki szybkiemu kursowi gry na bębnach już na trzeci dzień byliśmy w stanie wspólne grać i tańczyć tworząc poczucie wspólnoty.

Obiecaliśmy uczestnikom, że każdy będzie miał okazję wykonać swój przedmiot mocy. I tak też się stało. Wszyscy stworzyliśmy od podstaw własne grzechotki. Grzechotka to niezwykły instrument. Obok bębna to podstawowe narzędzie szamańskie. Oczyszcza przestrzeń, rozbija bloki w energii i uwalnia siłę naturalnej harmonii. Podczas specjalnej ceremonii w tipi poświęciliśmy i naładowaliśmy te przedmioty mocy naszymi intencjami.

Spotykaliśmy się też w osobnych kręgach. Mężczyźni przy ogniu tworząc prezenty dla kobiet. Kobiety nad rzeką tworząc przestrzeń dla swojej boskiej natury lub piekąc jak za dawnych czasów podpłomyki.

Na koniec w nocy pod bezkreśnie rozgwieżdżonym niebem dokonaliśmy rytuału inicjacji którego celem było przywołanie swojej więzi z matką Ziemią. Podobnie jak w Awatarze, każdy kto chciał miał okazję stanąć w kręgu ludzi którzy kładąc mu ręce na ramionach intonowali …”jesteś człowiekiem z Ziemi…” (d)

Relacja z II Festiwalu w Kawkowie - cz.1

2010-06-28T17:18:00.006+02:00

Jesteśmy na Festiwalu w Kawkowie. Dziś jest czwarty dzień naszego pobytu tutaj. I co tu dużo mówić wspaniale się czuję. Jest piękna pogoda, idealna temperatura i wietrzyk w sam raz.

Nasz pierwszy (z czterech) warsztat pt. „Tantra – taniec kreacji” prowadziliśmy w jurcie. (Duży namiot z drewnianą podłogą).

Akurat tego dnia, a był to 26 czerwca, podobno zaistniała na niebie specyficzna koniunkcja planet. Taką informację dostaliśmy z czterech niezależnych źródeł, które twierdziły, że o godzinie 13.30 otwiera się wielki portal dla intencji miłości. Czemu nie? Pewne było niewątpliwie to, że tego dnia przypadała pełnia księżyca. O tej właśnie godzinie dopełniał się nasz warsztat. Tak więc wszystko się nam zgadzało. Byliśmy we właściwym miejscu i we właściwym czasie. Poprowadziliśmy piękną medytację dla Ziemi i ludzi z Ziemi. Czyli dla nas wszystkich. Energii było tak dużo, że sprzęt muzyczny nie wytrzymał i padł… Tę bardziej dynamiczną część medytacji poprowadziliśmy grając na bębnach, grzechotkach oraz instrumentach wszelakich których obfitość u nas występuje.

Wieczorem tego dnia - Maja z Jackiem – wspaniali gospodarze ośrodka „Tu i Teraz”, zaprosili wszystkich na niezwykłą wystawę 100 mistyków i nauczycieli duchowych XXw. W nowowybudowanej sali, portrety mistrzów emanowały odbitym światłem miłości tych którzy na nie patrzyli. Piękna wystawa, pięknych ludzi przez pięknych i dla pięknych ludzi wystawiona.

Kolejnego dnia - czyli wczoraj – miałem w samo południe wykład o pracy z ciałem,

a po obiedzie wraz Zosią poprowadziliśmy warsztaty Laboratorium Ciała.

Wieczorem zlegliśmy na koncercie gongów i mis, kończąc dzień pełnym relaksem.

Cudowne jest to, że przebywamy dzielimy się i uczymy od wspaniałych ludzi. Dwa warsztaty z Olgą Szwajgier, zmieniły moje podejście do słowa mówionego – choć przecież „mówcą” jestem zawodowym. Przebywanie z Olgą, a także z Katarzyną Miler czy z Joanną Eichelberger oraz z wielu innymi, to czysta przyjemność, radość i inspiracja.

Ten festiwal to wspaniała inicjatywa. W jednym miejscu i czasie kilkadziesiąt nieprzypadkowych osób. Ogromna wiedza i doświadczenie w przepływie miłości - z umysłu do umysłu, z ciała do ciała, z serca do serca. Cieszę się że jestem Tu i Teraz. (d)

Ps. Festiwal trwa do 3 VII - możesz jeszcze przyjechać...

Festiwal w Kawkowie

2010-06-25T14:25:00.003+02:00

Za chwilę wsiadamy do naszego wehikułu i jedziemy do Nowego Kawkowa gdzie od jutra zaczyna się II Letni Festiwal Integracji Ciała, Duszy i Umysłu.

W tym roku znaleźliśmy się w gronie - jak piszą organizatorzy Festiwalu - ponad 25 najlepszych polskich prowadzących m.in. Wojciecha Eichelbergera, Katarzyny Miller, Ewy Foley, Olgi Szwajgier, Beaty Eckert i innch.

Nasze zajęcia na festivalu:

- 26 oraz 29 czerwca w godzinach 9-15 poprowadzimy warsztaty Tantry Współczesnej pt. "Taniec Kreacji"

- 27 czerwca w godzinach 11-13 Dawid poprowadzi wykład o pracy z ciałem w rozwoju osobistym pt. "Laboratorium Ciała: O Tantrze, Tensegrity i nie tylko..."

- 27 czerwca w godzinach 15 - 19, oraz 30 czerwca w godz. 9-13 poprowadzimy warsztaty pracy z ciałem pt. "Tensegrity intensive. Klucz do ciała"

Zapraszamy serdecznie!

Kupalne podróże...

2010-06-25T12:59:00.056+02:00

Dzień przesilenia płynął nam rytmem słońca, podróżującego w kierunku zachodniego wiatru.

Mam w swoim życiu wspaniałego sprzymierzeńca, którego próbuję oswoić. Jest nim czas. A dokładniej poczucie, że mam go za mało. Bywają takie momenty kiedy myślę, że z czymś nie zdążę. I przyznam, że tego pięknego dnia przeleciało mi przez głowę: o mój boże, to jest ostatni, najdłuższy dzień w tym roku, nie zdążyłam się nacieszyć ich wzrostem, a tutaj już na łeb na szyję wszystko zmierza do zimy... Wzięłam kilka głębokich oddechów, a zapach jaśminu skierował mnie na inne tory myślenia. Powiedziałam do siebie: wow właśnie dzisiaj jest moment kiedy dzień liczy sobie najwięcej godzin, dzień kiedy cienie bawią na łąkach najdłużej. Moment w roku kiedy to bóg słońca osiągając swoją pełnię, umiera. Na tronie natomiast zasiada bogini nocy, rodzi się energia yin. Będzie wzrastać, aż do czasu gdy jako dojrzała i soczysta wybuchnie i przetransformuje się w ogniste yang. Ucieszyło mnie to, bo przecież nic tak naprawdę mi nie umyka. Coś się kończy, ale równocześnie coś się zaczyna. W rozluźnieniu i spokoju wdychałam każdą chwilę, obserwując jak przychodzi, przenika i odlatuje.

Tego dnia pracowaliśmy razem, ale każdy nad własną przestrzenią. Dawid wszedł na czubek najwyższego drzewa i siedział na nim rozmawiając z niebem, wystawiając twarz na spotkanie z odchodzącym słońcem.

Ja zbudowałam w lesie swój własny szałas. Zawsze o tym marzyłam, jednak wydawało mi się to takie pracochłonne i skomplikowane. A tu Ziemia sama prowadziła moje stopy i dłonie układając pnie drzew w szałasowym kręgu. Mówiła do mnie czule lecz stanowczo, a ja wypełniałam jej wolę przysłuchując się co śpiewa do mnie z głębi brzucha.

W święto letniego przesilenia ogień i woda łączą się w namiętnym uścisku. Rozpaliliśmy więc płomień miłości...

pod wanną wypełnioną wodą, w której kąpały się już specjalne zioła.

W pięknych okolicznościach przyrody, nocna baśń snuła nas dalej. Wzięliśmy rytualną kąpiel, oddając się błogości. Gdy płomienie lizały swym rozgrzanym językiem spód wanny, podskakiwaliśmy jak oparzeni.

Noc, tak jak i większość tego dnia spędziliśmy osobno.
W świetle Słońca Dawid siedział nad ziemią na drzewie, ja tworzyłam na matce drewniany szałas.
W blasku Księżyca sen usiadł na mym ciele, gdy wisiałam nad ziemią, a mój kochany tej nocy zasnął w jej objęciach.(z)

Święto Miłości letniego przesilenia

2010-06-21T12:26:00.014+02:00

Co roku z lekkim utęsknieniem wypatruję czasu letniego przesilenia. To szczególny moment w którym zmienia się kierunek* jednego z trzech podstawowych ruchów planety Ziemi. To ten który przynosi nam balans i harmonię w naturze. Pod jego wpływem cała przyroda rozkwita, płodzi, obumiera. Przechodzi pełen cykl przemian. Wiedzieli o tym i starożytni, dla których kolejne etapy tej nieustającej przemiany stawały się ważnymi świętami. I tak oto zaobserwowano cztery takie momenty przesileń. Dni w których zawsze następowała kolejna przemiana. Po równonocy wiosennej w marcu, dzień staje się dłuższy od nocy, we wrześniu zaś to noc zwycięża dzień. W grudniu i w czerwcu dni są najdłuższe bądź najkrótsze. Te dwa ostatnie mają szczególne znaczenie bowiem wiąże się z nimi kosmiczny proces dający subiektywne poczucie zmiany kierunku ruchu naszej planety*

W ciekawy sposób ujmuje to Dalekowschodnia mandala yin-yang, łącząca w sobie dynamikę przeciwieństw. Widzimy na niej przenikającą się czerń i biel, ciemność i światło i co istotne w miejscach największego nasilenia jednej jakości, w samym jej środku, rodzi się jej przeciwieństwo. Tak też jest z przesileniami. W przesileniu zimowym na naszej półkuli – jak mówili starożytni - rodzi się światło. Dzień ten następuje w samym środku Zimy. Nie przez przypadek Chrześcijanie skorzystali z tego terminu do ustanowienia święta „Bożego Narodzenia”.

Warto zauważyć, że moc przesileń znana była wszystkim ludom, niezależnie od kultury. Globalne procesy są dla wszystkich od zawsze takie same, tak samo zauważalne i wpływowe, trudno się więc dziwić ich znaczeniu. Z drugiej strony, obserwacja nieba dawała ludziom możliwość budowania kalendarza, szukania czegoś stałego pośród odwiecznego cyklu zmian.

W tym całym procesie letnie przesilenie i związane z nim święta miały specyficzny charakter.

Szczególnie ważna była noc, z tego względu że jest najkrótsza w roku. W naszej rodzimej tradycji święto z nią związane nosi nazwę Kupały, Kupałnocki, Sobótki, lub wigilii św. Jana. Wszyscy słyszeliśmy o tradycyjnym w tę noc paleniu ognisk i skakaniu przez nie. Poszukiwaniu kwiatu paproci oraz „puszczaniu wianków” na wodzie.

Co kryje się za tymi obrzędami?
Warto znów spojrzeć na przesłanie tego czasu z perspektywy globalnej dynamiki przyrody. Rodzące się w przesileniu zimowym światło, a wraz z nim nowy sezon w naturze, w przesileniu letnim osiąga swe apogeum. Jest gotowe do prokreacji, do przekazania swojego ducha dalej. Letnie przesilenie jest dla przyrody czasem pełnej dojrzałości płciowej. Jest przepełnione esencją miłości. Wszystko co żyje na północnej półkuli, w tym czasie kocha i rozmnaża się, przygotowując się do przejścia w kolejny cykl przemiany. W wielu rdzennych tradycjach wyobrażano sobie, że w tym czasie bóg i bogini poprzez swą miłość podtrzymują świat przygotowując go do kolejnego etapu. W naszym kręgu kulturowym, noc Kupały stawała się dla młodych ludzi szansą dobrania się w pary, poza zwyczajowym aranżowaniem małżeństw. W ten magiczny czas tradycja zezwalała kochankom na bardzo wiele. Nie bez przyczyny przecież zakochane w sobie pary poszukiwały w gęstych krzakach nieistniejącego kwiatu paproci…

Dlatego też noc Kupały, to święto miłości. Święto o wiele bardziej zgodne z naturą niż np. walentynki. Dobrze, że wracamy i na nowo próbujemy odnaleźć jego znaczenie. Przesilenia były i będą potężnym narzędziem regulacji przyrody. A my będąc coraz bardziej „eko”, właśnie dzięki takim nocom, mamy szansę na powrót dostroić się do naturalnych rytmów naszej planety Ziemi.(d)

* Zmiana kierunku ruchu planety, to w zasadzie odczucie subiektywne, bo jak pisze wikipedia to:

"Ze względu na ruch obrotowy i nachylenie osi ziemskiej względem płaszczyzny ekliptyki, ilość promieniowania słonecznego docierającego w dane miejsce na powierzchni planety jest zmienna."

Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Ziemia#Orbita_i_rotacja

Makowe piękności

2010-06-20T15:09:00.005+02:00

Dzisiaj będzie subtelniej niż ostatnio.

Stałam przed domem zasłuchana, co też przyroda mruczy o poranku. Słońce leniwie przedzierało się przez splątane, zielone myśli drzew. Ciepły blask skradał się między alejkami gałęzi i dotykał filigranowych maków.

O nich właśnie chcę dzisiaj powiedzieć. Zachwyca mnie ich zmysłowa nietrwałość. Są tak subtelne i delikatniutkie, że mój wzrok padając na nie stara się być miękki jak aksamit. A gdy mówię do nich ściszam głos, szepczę lekko, powiewnie, niemalże nieuchwytnie.

Pamiętam, że kiedy byłam małą dziewczynką i jeździłam na wieś do rodziny, uwielbiałam jeść płatki maków. Ciocia mówiła mi, że tego się nie je, ale nie wiedziała co traci. Ja zrywałam po jednej czerwonej falbance sukni i delektowałam się jej, hmm... nawet nie tyle smakiem, co tą delikatnością.

Teraz też to robię, taki sentyment. Przywołuje uczucia i wspomnienia wolności, wakacji wśród traw i kwiatów wyższych ode mnie. Gdakających kur, które po raz pierwszy wypuszczałam z kurnika i malutkich, żółtych kaczuszek które trzymałam w jeszcze drobniejszych rączkach.

Dziś byłam świadkiem zwykłego cudu. Patrzyłam właśnie na maki w ogródku. Jeden zachwycił mnie szczególnie, gdyż wyłaniał się właśnie z osłonki. Pobiegłam po aparat. Gdy stanęłam przy nim zdziwiłam się, że już wystawił rąbek spódnicy.

Pomyślałam, zdawało mi się i tyle. Ale robiąc zdjęcia nagle zauważyłam, że się rusza. Rozpychał się szukając ciepła słońca. I to na moich oczach :) Na prawdę było widać jak rozkłada swe płatki !

Po chwili różowa piękność, wyłoniła się z za ciasnego już wdzianka i uważnie prostowała swą nową kreację.

Makowa panienka (z)

Lekcja miłości

2010-06-17T20:36:00.012+02:00

Niedawno udało nam się z Dawidem uczestniczyć w niezwykłym miłosnym spotkaniu. Dodam, że nie byliśmy sami, tylko... w towarzystwie koni. Dla uściślenia byliśmy obserwatorami. Wystarczyło to jednak w zupełności, aby dostarczyć nam mocnych wrażeń. Tym razem aparat trzymał Dawid, mnie z przejęcia drżały ręce.

Klacz wolno biegała sobie jeszcze po pastwisku z młodym (a raczej młodą miała wtedy 7 dni).

Jednak ogier nie był już taki spokojny, czuł w powietrzu zapach kobiety. Zastanawiałam się jak te konie to zrobią? Przecież to takie duże zwierzęta. Natura jednak o wszystko zadbała, w takich sytuacjach wystarczy podążać za instynktem. W końcu miłość dodaje skrzydeł.

Najpierw chwilkę się obwąchali. Paszczowo. A później pan zwinnie podskoczył, przytulając się do boku kochanki

gotowy do działania

to się nazywa dłuuuga gotowość.
Na pewno już się w nim gotowało :)

Przyjął odpowiednią pozycję

wspiął się na kopytka

i zarżał radośnie, tak że serce rośnie

Zaczęło się falowanie, ogona wznoszenie i opadanie

raz po raz, aż...

wystrzelił w rozkoszy trafiając do celu, jak przed nim niewielu
i całą sytuacją urzeczony, zmęczony
wsparł się na ramieniu żony,
odsapnął chwilę, spojrzał w oczy czule,
a resztą soków skropił ziemie
was pewnie ten widok zaskoczy nie mniej niż mnie :)

(z)

Krwiożercze rozpraszacze

2010-06-16T23:17:00.003+02:00

Obecnie u nas na wsi są idealne warunki do przymusowego aerobiku. Ileż to się trzeba naruszać, namachać rękami, żeby odpędzić te krwiożercze bestie. A w między czasie schylić, podrapać po kostce, wygiąć i pacnąć tą na plecach, tamtą na udzie, i jeszcze koleżankę na czole...ałaj

Pokażemy Wam je z bliska

Normalnie hałasują nad głową jak jakieś meserszmity.
Kołują, kołują, namierzają cel i pikując wbijają się trąbką w skórę. Oj, nie idzie się skupić, a nie da się w ich łaski wkupić.

Między odganianiem a drapaniem udało mi się wpisać tylko to zdanie.(z)

Podniebne podniebienie

2010-06-15T22:59:00.008+02:00

Wczoraj niebo przyżądzało chyba jakąś niebiańską ucztę. Po tym jak cały dzień z jego chmurnych oczu leciały łzy wnioskuję, że musiało kroić cebulę, dużo cebuli :)
Ciekawe co takiego szykowało? Zastanawiam się też czym można by było zaskoczyć podniebne podniebienie?

Jedzenie może być bardzo tantrycznym przeżyciem. Ważne jest tu zarówno to co się je, ale również to jak i skąd... Pewnie słyszeliście o orgazmach łechtaczkowych, czy pochwowych, a czy słyszeliście, albo doświadczyliście orgazmów podniebiennych? My ostatnio przeżyliśmy smakową rozkosz. Akurat jechałam do pobliskiego miasteczka i Dawid poprosił mnie, żebym kupiła coś dobrego na obiad. W sklepie nie znalazłam nic ciekawego. Wracając kombinowałam co tu zrobić do jedzenia z tego co mamy i nagle zobaczyłam piękną, dorodnie kwitnącą akację.

Od razu nazbierałam cały koszyk - zawszę wożę go ze sobą, przydaje się właśnie w takich okolicznościach. Żałujcie, że nie widzieliście zdziwionej miny mojego ukochanego, gdy pokazałam mu co będziemy jeść i zaskoczenia na jego twarzy, gdy widząc talerz niezwykłości zorientował się, że nie był to żart.

Delektowaliśmy się z Dawidem kwiatami akacji w cieście. Zajadaniu towarzyszyły takie achy i ochy, że aż niebo pokryło się rumieńcem. Resztę zebranych kwiatów zalałam białym winem. Jeszcze nie próbowaliśmy, ale mam nadzieję że będziemy wychwalać je pod niebiosa.

Pociągnę jeszcze ten kwiatowo-kulinarny wątek, ponieważ dzisiaj zebrałam baldachy kwiatów dzikiego bzu. Mają one lecznicze działanie.

Zrobiłam z nich aromatyczny syrop, idealny do herbaty czy zimnych napojów. Może być on stosowany w czasie przeziębień jako środek napotny, działa przeciwzapalnie i przeciwgorączkowo. Podnosi również odporność organizmu. Polecam zebrać i zrobić bo właśnie kwitnie, a sposób wykonania jest prosty. (z)

Akademia Duszy i Ciała

2010-06-13T23:13:00.007+02:00

Kilka dni temu wróciliśmy z Warszawy. Braliśmy tam udział w organizowanej przez miesięcznik "Wróżka" imprezie, która odbyła się w Kinotece w Pałacu Kultury i Nauki.

Dzień ten był wyjątkowy za sprawą pięknej pogody, ale również magiczny, ponieważ była to nasza szósta rocznica poznania i zakochania :)
Spotkanie rozpoczęło się wykładem pt: "Praca z ciałem w rozwoju osobistym i duchowym", który powiedział Dawid.
Później poprowadziliśmy warsztat "Smak Tantry". Trochę się zdziwiliśmy gdy zobaczyliśmy miejsce, przeznaczone na zajęcia, nie wyglądało zbyt klimatycznie i intymnie. Ale co tam, w końcu zaprosiła nas tam wróżka, więc już po dłuższej chwili sala zamieniła się w przytulną świątynkę tantry wypełnioną ciepłym blaskiem świec i zapachem kadzidła.

Trochę się powyginaliśmy rozbudzając ciało śmiało, pobujaliśmy tańcząc zmysłowo i nietuzinkowo,
a przez zasłonę rzęs podejrzeliśmy duszę,
chyba więcej mówić już nie muszę...

Mnie bardzo podobał się widok uczestników odkrywających świat z zamkniętymi oczami. Chociaż jeszcze bardziej cieszyło mnie obserwowanie zdziwionych twarzy ludzi przechodzących obok. Bądź obsługujących niecodziennych klientów.

Myślę, że przechodnie nie byli w stanie stwierdzić zgodnie:
o co chodzi? Ale widok był uroczy i cieszył oczy.

Kupujący bilety do kina stawali się momentami poznania obiektami.

Było magicznie

zmysłowo

i kolorowo (z)

Praca z Ciałem w rozwoju osobistym i duchowym

2010-06-13T23:12:00.003+02:00

Fragmenty wykładu rozpoczynającego - organizowaną przez miesięcznik "Wróżka" - Akademię Duszy i Ciała

Piękno

2010-06-08T11:41:00.010+02:00

Dawid mówił mi ostatnio coś, co bardzo mnie zainspirowało. Powiedział, że według niego istnieją cztery uniwersalne języki za pomocą których kontaktujemy się ze światem i z sobą:

Językiem Ziemi jest Piękno.

To poprzez nie wyraża się nasza planeta.

Wszystko co z niej i na niej, jest przepełnione Pięknem.

Kiedy rozmawiamy z Ziemią czujemy Piękno, widzimy i emanujemy nim.

Językiem Wszechświata jest Wolność

Przenikająca świadomość i działania każdego człowieka.

Językiem Stwórców jest Kreacja.

Bogini i Bóg w miłosnym tańcu tworzą życie.

Rodzą Wszechświat Ziemię i Człowieka.

Językiem Ludzi jest Miłość.

To nasz wspólny, pierwotny język prawdy.

Wolny Człowiek przepełniony Miłością Tworzy Piękno

zaklęte w myślach słowach uczynkach i przedmiotach

Piszę o tym, bo chcę powiedzieć, że językiem którym lubię się posługiwać jest Piękno. Dlatego tak pasjonuje mnie robienie zdjęć i próba uchwycenia tego niepowtarzalnego momentu który trwa zaledwie chwilę. I jest pieśnią o pięknie nuconą w obrazach.

A poza tym jak fajnie bo - mówię czterema językami :)

Wstęp był oczywiście również po to, żeby pokazać Wam,
w co Ziemia ostatnio się przyozdobiła.

Ciąg dalszy szyszek :)

i prawie modliszek (z)

Tantryczną naturę ma Natura

2010-06-03T22:11:00.006+02:00

Przepływ jest nieodłącznym jej aspektem, możliwym dzięki kipiącej z głębi brzucha energii. Rośliny, zwierzęta i ludzie spotykają się ze sobą we wspólnym tańcu miłości, kochają się i tworzą nowe życie. Wzrasta ono, dojrzewa, przekwita i umiera. Ponownie odradza się i wciela w życie. Mieszkanie na łonie natury, daje nam wspaniałą możliwość obserwowania tego jak przyroda budzi się do życia. Jak zakwita i wabi kochanków swym słodkim zapachem.

Podglądamy ją w tej fascynującej wędrówce i uczymy się praw rządzących nią i nami :)

Niby to nic nadzwyczajnego, a jednak można dostrzec tyle zaskakujących szczegółów. Każdy z nas widział szyszki na drzewach ale ja, dopiero mieszkając na wsi mogłam zobaczyć jak wyrastają. Chociażby ta żeńska szyszka, niczym kwiat wyłania się spośród młodych igieł,

a tak wygląda dumnie wyprostowany, męski odpowiednik pełen pyłku.

Gdzie nie spojrzę dostrzegam atrybuty yin i yang. Gdzie nie dotknę odczuwam je. Jest tu miękki, zapraszający do rozłożenia się na nim aksamitny mech i szeleszczące jesiennie, kruszące się w dłoniach liście. Moje zmysły są pieszczone również zapachami. Ogień puszcza ze swych ust siwe kłęby dymu, wędzony aromat przenika moje włosy. A nad stawem wilgoć i zapach źródła wnikają w moje myśli. Wzrok mój faluje, ciekawski wędruje, wspina się na małe szczyty, opada łagodnie w płatków doliny. Dostrzegam jak kwiaty otwierają swe nabrzmiałe pąki, ukazując szlachetne berło

bądź perłę schowaną w głębi...

Tantrycznie i metaforycznie, sennie i wiosennie...(z)

2010-05-20T19:37:00.002+02:00

Ziemia wciąż pachnie cudnie, jeszcze wilgotna od deszczowych pocałunków.

Krople zastygły na policzkach kwiatów

nie chcąc spłoszyć nieśmiałych łez nieba, szeptem przyglądam się jak płyną czule

dmuchawcom z wrażenia potargały się fryzury :)

a ciekawskie słońce rzuciło na dobranoc zachodzące spojrzenie

I deszcz cieszyć może też (z).

Droga Tantry

2010-05-12T17:25:00.004+02:00

Niedawno wróciliśmy z warsztatów "Droga Tantry - wstęp dla par". Na warsztatach panowała wspaniała atmosfera. Były nowe osoby ale przyjechały też pary które uczestniczyły wcześniej w "Zmysłowym weekendzie dla par".

To wielka przyjemność spotykać się z wami i tworzyć wspólnie krąg w parach.

Niedługo opublikujemy zdjęcia z tego warsztatu i wypowiedzi uczestników, tymczasem pokażemy Bajkową Zagrodę, gdzie już w sierpniu poprowadzimy warsztaty pt.
"W poszukiwaniu życiowego partnera / partnerki"

Zaś kolejne warsztaty dla par to także wakacyjne spotkanie w sierpniu pt. "Sekrety Ogrodu Miłości"

W Bajkowej Zagrodzie...

2010-05-06T15:46:00.003+02:00

Cień ciała
Ciało wciela
Światło Ciała
Ciało rozaniela

Wcielony Anioł
Ciała cel
Bocian kołuje
W czerń i w biel...
(d):)

2010-04-25T22:01:00.001+02:00

Dla tych, którzy chcą zobaczyć wczorajszy konkursowy obiekt w innych, łatwiejszych do rozpoznania ujęciach.

I w dalszym planie :)

Tantra jest wszędzie wokół nas, wystarczy tylko dobrze się przyjrzeć. (z)

2010-04-23T11:21:00.001+02:00

Dziś kot wybrał się ze mną na spacer. W pewnej chwili planował chyba poranne łowy, no bo jak inaczej wytłumaczyć to spojrzenie?

Doszliśmy do miejsca, którego obserwowanie o tej porze roku, bardzo mnie przyciąga.
Ciekawe czy łatwo Wam przyjdzie zgadnąć co jest na zdjęciu?

Temat jest naprawdę wdzięczny do fotografowania.

Jutro rozwiązanie konkursu :) (z)

2010-04-22T11:57:00.005+02:00

Lubię słuchać jak wiatr delikatnie bawi się dzwoneczkami powieszonymi przez nas na gruszy. Dźwięki te tworzą subtelne tło dla coraz chętniej śpiewających ptaków.

Natura zaś powoli rozpuszcza swój warkocz traw. Jej zielone włosy rosną ku słońcu. Nawet nasz kot nie omieszkał błogo wtulić się w ich piękno.

Nie tylko my jesteśmy spragnieni dotyku ciepłych promieni.
Inni nasi domownicy również....(z)

Następnego dnia był 10 kwietnia.

2010-04-20T18:35:00.002+02:00

W piątek 9 kwietnia pochowaliśmy sarnę. Dzień wcześniej znaleźliśmy ją pod świerkiem, kilka metrów za naszym domem. Widać było, że przyszła sama, ułożyła się pod najniższą gałęzią drzewa i umarła. Przyznam, że kiedy ją tam zobaczyłem poczułem szarpnięcie w brzuchu. Jaki to znak daje mi śmierć? Do tej pory sarny, to były te piękne dzikie i wolne zwierzęta które z nieukrywaną przyjemnością oglądałem co dzień. Sarna to też jedno z moich „zwierząt mocy”. Jest też patronką tego cudownego miejsca gdzie mieszkamy - Sarniej Polany.

Zdarzenie to wpisywało się też w mój osobisty proces przemian. W tych dniach pracowałem z „autorytetem”. Chwilę przed tym jak znaleźliśmy to martwe zwierze, uświadamiałem sobie jak często moja pewność siebie przeplata się z arogancją. Jak wielkiej pokory trzeba aby uwolnić się od lęku o siebie. I właśnie wtedy na tę myśl usłyszałem przejęte wołanie Zosi.

Aby oderwać się od tego hipnotyzującego widoku martwego ciała i wyjść z poczucia paraliżu rozejrzałem się uważnie dookoła. Pogoda była tego dnia piękna, słońce chyliło się ku zachodowi nurkując między szczyty młodych brzóz rosnących nad stawem. Złote światło wypełniało plastycznie przestrzeń ocieplając wyłaniające się zewsząd coraz większe cienie. I nagle poczułem wdzięczność. Za to że mogę być świadkiem i życia i śmierci. Poczułem, że oto nasza patronka przybywając do nas i dopełniając pod naszym domem swego wolnego żywota, wprowadza nowy wymiar w naszej z sarnami relacji. Uzupełnia brakującą treść w moim na nie patrzeniu. Urzeczywistnia je.

Wyprawiliśmy jej wspaniały pogrzeb. Były kwiaty, świece i kadzidła. Szacunek i wdzięczność. W jakiś absurdalny sposób poczuliśmy się wyróżnieni przez Herna – ducha lasu. Spełnieni i spokojni poszliśmy spać.

Następnego dnia był 10 kwietnia.

Rozglądam się dziś dookoła i widzę świeżą zieleń traw, pąki olch, młode listki brzóz. Rudzik na dębie. Kot na kolanach. Ja tu na Ziemi i ja tu w komputerze, w sieci słów…

Słowa są nieśmiertelne. Są informacją zapisaną w czasie. I zapewne dlatego tak chętnie w nie wierzymy. Zalewamy się potokiem słów, aby podtrzymać w sobie pozór ciągłości i ochrony przed końcem. Tu słowo śmierć jest płaskie, banalne i jakby lekko zbutwiałe. Mocy nabiera dopiero wtedy gdy staje się podpisanym wyrokiem…

Na Ziemi zaś wszystko jest w dynamice w której śmierć odgrywa równorzędną rolę wobec życia. Jest stale obecna i dopełniająca. Nie można jej zaprzeczyć.

Ludzie mówią, że śmierć to przede wszystkim dramat dla pozostałych. Trudno się z tym nie zgodzić. W tym wymiarze śmierć jest końcem współżycia bliskich sobie osób.

Ale jest też inny wymiar śmierci. To nie linearny koniec podróży. Nie coś co następuje po życiu. Ten inny wymiar istnieje gdzie słowa się kończą. Tu na Ziemi. W tym wymiarze

śmierć stale towarzyszy naszemu życiu. I to nie tylko dlatego, że będąc zupełnie nieprzewidywalną może potencjalnie zabrać nas w każdej chwili i nikt, ani nic nas od tego nie uratuje. Ale dlatego, że jest obecnością.

Śmierć jest zawsze obecna. Czasem mam też wrażenie, że zabiera nas w każdej chwili. Coś się wtedy otwiera. Otchłań, przejście. Tak jakby polaryzacji energii życia i energii śmierci towarzyszyło napięcie stwarzające Świadomość.

Jak mówił Don Juan Castanedy „brak jasnego wyobrażenia śmierci pozbawia nasze życie porządku, trzeźwości i piękna.” Odwracając się od doświadczania śmierci chcemy zapominając zapewnić sobie spokój. I nie jest to możliwe, i koszty są ogromne. Na ołtarzu iluzji nieśmiertelności składamy własne doświadczanie życia. Ale jak wiemy Ona nie zapomina.

Światło świeci, ale nie rozjaśnia. Cień pada ale nie zaciemnia.(d)

2010-04-14T21:16:00.002+02:00

Tragedia, która wydarzyła się w ostatnich dniach, kontaktuje nas z kruchością i ulotnością życia. Nagle dociera do nas, że nasze życie nie jest wieczne, że jesteśmy śmiertelni.

W naszej kulturze nie rozmawia się o umieraniu, a szkoda... Odkładamy temat na później, łudząc się, że nas ominie. Wiemy, że jest to naturalna kolej rzeczy, ale chcemy myśleć, że nie przyjdzie ona po nas, co najwyżej po innych. A jeżeli zdecyduje się zabrać nas to oczywiście dopiero w sędziwym wieku, no i rzecz jasna powiadomi nas o tym odpowiednio wcześnie. Wszystko to powoduje, że boimy się o niej mówić, a nawet myśleć. Nie chcemy się z nią kontaktować. Wypierana powraca jednak jako nasz cień. W wiadomościach, filmach często widzimy już jej wykrzywione oblicze. Promujemy młodość i rozkwit. A zapisane w naszych zmarszczkach doświadczenia radości i smutki, wygładzamy i wypełniamy botoksem. Spychamy na margines starszyznę, nie szanując jej, ani mądrości, którą zdobyła w tej długiej podróży.

O sobie myślimy, że wciąż mamy jeszcze czas. Odkładamy więc nasze postanowienia i marzenia na później. Czekamy z przeprosinami i z podaniem ręki, wstydzimy się okazać miłość i przytulić do drugiej osoby. Nie zauważamy kwiatów na łące i nie uśmiechamy się do przypadkowo spotkanego człowieka. Żyjemy w przekonaniu, że nasi bliscy na pewno wiedzą jak ich kochamy i wcale nie musimy im tego mówić, czy okazywać, bo to przecież takie oczywiste…

Dopiero wtedy, gdy w naszym życiu przydarza się tragedia, gdy anioł śmierci odchodzi z ukochanymi, otwieramy z niedowierzaniem oczy, otwieramy nasze dłonie chcąc jeszcze raz dotknąć, otwieramy nasze usta chcąc powiedzieć ostatnie kocham, otwieramy nasze serca przepełnione bólem i miłością. Jak często jednak jest już za późno.

Mój tata zmarł, gdy miałam 16 lat. Nikt się tego nie spodziewał. Wyszedł rano do pracy, oczywiście na wyjściu zdążyliśmy się jeszcze pokłócić… nie wrócił… już nigdy…
nie zdążyłam go przeprosić…

Pisałam wtedy do niego, do siebie.
Teraz dzielę się tym z wami.

Ostatnie pożegnanie

Mojego tatę zabrali do szpitala
Wyglądał jakby spał
Spokojny, jeszcze cieplutki
Leżał na za małym łóżku
Przykryty białym prześcieradłem.

Jego wzrok zamarł w jednym punkcie
A oddech był jak sapanie zmęczonego zwierzątka
Rozmawiał ze mną
Mimo iż jego twarz wyglądała jak rzeźba
A usta były wciąż zamknięte.

Tak wyraźnie słyszałam słowa taty
Ten głos człowieka
Który już nigdzie nie musi się spieszyć,
Myśli taty były moimi myślami
Jego wizje stały się moimi

Te wszystkie wspomnienia
Niespełnione marzenia
To wszystko odbywało się w mojej głowie
Lecz nagle, co to...?
Prosta linia

Wszystkie aparaty zamarły w ogarniającej ciszy
Serce taty zabiło ostatni raz
Ostatni raz odetchnął
Odetchnął z ulgą,
Zgasło słońce i światła w całym szpitalu

Lecz mimo to
Długi korytarz oślepiał blaskiem
Wokół mnie było coś w powietrzu
Panowała inna atmosfera
Przyspieszony oddech, paraliż ciała.

Czułam obecność taty
Ciepło jego duszy tuż za moimi plecami
Stałam bez ruchu, wpatrzona w odchodzący cień
Powoli, powoli z uniesioną głową
Oddalał się w głąb korytarza.

A moje oczy
Załzawione oczy
Widziałam przez nie jak przez mgłę
Nie mogłam przełknąć śliny
Nic powiedzieć.

Jak sparaliżowana niemowa
Z wyciągniętą ręką patrzyłam przed siebie
Nawet nie wiem, kiedy
Zaczęłam gonić odchodzący cień
Duszę mojego taty.

Był zbyt daleko
Nie miałam szansy nawet go dotknąć.
Na końcu tunelu mój tata stanął
Odwrócił się
I z uśmiechem powiedział

Do zobaczenia

(z)

2010-04-10T20:16:00.001+02:00

2010-03-30T09:36:00.003+02:00

Wczorajszy poranek był cudowny. Wstałem punkt szósta – czyli jeszcze dwa dni temu piąta – wziąłem aparat i ruszyłem na łowy. Już otwierając drzwi wyszedłem na pierwsze spotkanie. Naprzeciwko chaty, pod lasem leżała sarna. Prawdopodobnie spędziła tam noc. Na dźwięk otwierających się drzwi podniosła tylko głowę i patrzyła w moja stronę. Starając się jej nie spłoszyć sięgnąłem po gumiaki, które zostały na tarasie. Jednak moja zwiększona aktywność sprawiła, że sarenka podniosła się i odbiegła przed siebie. Po chwili jednak, 30m dalej natknąłem się na kolejną pasącą się spokojnie za krzaczkiem. Zacząłem ją podchodzić. Krok za krokiem, chwila za chwilą. Wspaniałe uczucie bycia poza czasem. Stawania się niewidzialnym, bezszelestnym. Zauważyłem, że sarny mają dość słaby wzrok, ale dzięki dużym uszom świetny słuch i chyba jeszcze lepszy węch. Wielokrotnie zdarzyło mi się stanąć oko w oko z sarną, która nawet widząc mnie podchodziła zainteresowana bliżej. Ale mały ruch, dźwięk już je płoszył. Jeszcze trudniejsze jest podejście z kierunku z którego wieje. Jeśli wyczuję wiatr w plecy idący w kierunku sarny wiem, że podchody zakończone. Wyczuwają mnie bezbłędnie i odbiegają. Tym razem byłem naprawdę blisko. Podszedłem bliżej niż na 10 metrów. Nie zdecydowałem się na ujecie, bowiem pierwszy spust migawki byłby sygnałem do odwrotu. Czekałem na czysty widok. Jednak tym razem przedobrzyłem, usłyszała mnie w końcu i odbiegła. Muszę się jeszcze wiele nauczyć.
Przyznaję, że taka „zabawa” z sarnami daje mi dużo radości. Obcowanie z żywą dziką naturą ułatwia mi odnajdywanie tej natury w sobie. Aby podejść sarnę, sam musze się jak taka sarna zachować. Zamierać w bezruchu na każde jej spojrzenie. Wtapiać się między drzewa, stawać się częścią otoczenia. Wspaniały trening dla niecierpliwego, rozleniwionego mieszczucha. (d)

2010-03-26T07:56:00.004+01:00

Mam nadzieję, że podobają się Wam nasze zdjęcia saren? :)
Co dzień o świcie podchodzimy bliżej. Sarny w świetle porannego słońca wyglądają przepięknie...
Te sarenki uchwyciłem dziś tuż po 6 rano. (d)

2010-03-25T10:17:00.005+01:00

Po śniadaniu, powiedziałam Dawidowi, że marzy mi się popływanie w naszym stawie. Chciałam jednak zrobić to tak, żeby się nie zamoczyć. Kombinowałam skąd tu wziąć łódkę, albo chociaż łódeczkę, no dobra dmuchany ponton też będzie super. Rozmiar naszego oczka wodnego, tuż po roztopach jest zadziwiający, w porównaniu do kałuży, jaką staje się w lecie. Ale ponton w zupełności wystarczy. Poszłam do komórki i znalazłam tam to dmuchane cudo.
Przygotowaliśmy je do użytku, pozalepialiśmy dziury i napełniliśmy powietrzem. Z małych szufelek zrobiłam wiosła i przywiązałam je do pontonu. Wsiadłam i kijem odepchnęłam się od brzegu. Hura! Hura!!! Ależ miałam radochę, cieszyłam się jak dziecko, zaśmiewałam w głos. Buzię miałam tak rozdziawioną za szczęścia, że promienia słońca łaskotały mnie w podniebienie. Taka prosta rzecz, a cieszy. Sunęłam po tafli wody między suchą, miejscami wystającą trawą, aż opłynęłam półwysep, który o tej porze roku zamienia się w małą wysepkę. Można było pływać wokół niej, co oczywiście niezwłocznie zrobiliśmy (Dawid skorzystał z atrakcji zaraz po mnie), ale fajnie, jak ja o tym marzyłam!!!

Kiedy już się uspokoiłam, oparłam się wygodnie o ścianki pontonu, nakryłam kocykiem i relaksowałam.
Bujałam się na fali tańczącej wokół mnie wiosny. (z)

2010-03-24T21:00:00.007+01:00

Wstaliśmy o świcie. Dzisiaj ja wyruszyłam na polowanie. Skradałam się cichutko, aby nie wystraszyć budzącego się dnia.

Widać, że Ziemi nie chce się już pić.

Na granicy naszych północnych rubieży, zobaczyłam żurawie. Słuchałam jak krzyczały do siebie o swym pożądaniu.

Nagle nad mą głową przeleciało ich troje...(z)

2010-03-23T18:25:00.001+01:00

Dziś dzień był tak piękny, że aż nie chciało się wypuszczać aparatu z dłoni.

"Upolowałem" dziś jeszcze jedną sarenkę:

a Zosia myszołowa:

2010-03-23T13:03:00.001+01:00

Kilka dni temu Zosia w swoim poście pisała o mającym się wkrótce ukazać moim artykule. Wkrótce będzie w Tarace, już teraz u nas na stronie. Zapraszam (d):

http://tantralove.eu/index.php?jestem-mezczyna,126

2010-03-23T10:31:00.001+01:00

Co do tego, że już wiosna, nawet kalendarz nie ma wątpliwości. Tydzień temu zaraz po publikacji ostatniego posta wyjechaliśmy na kilka dni do miasta. Wczoraj wróciliśmy. Dziś rano wziąwszy aparat wyszedłem przed chatę i proszę jakie oto kwiatki...

Wcześniej zaś, w porannych mgłach jeszcze przemknęła mi przez pogrążoną w roztopach łąkę piękna łania:

Zdążyłem już pociąć drewno do pieca i siedzę sobie właśnie przed tarasem na słońcu i się grzeję. Natura plus WiFi... Nic dodać, nic ująć :) (d)

2010-03-16T18:22:00.018+01:00

Dziś mam dla Was piękne zdjęcia wiosny (w końcu mamy 16 marca!), które zrobiliśmy z Zosią dziś rano przed naszą chatą...

I staw był piękny...

Nagle w naszym lesie zaś pojawiła się tajemnicza rzeczka...

A tak wyglądał dziś nasz szałas potu...

Na rubieżach północnych też było wspaniale...

Kilka godzin później Zosia przygotowując ciasteczka maślane spojrzała przez okno i mnie zawołała, a ja przez niezbyt czystą szybę upolowałem naszą patronkę...

Piękną wiosnę mamy w tym roku...(d)

2010-03-13T11:37:00.011+01:00

Jakim zadziwiającym cudem jest człowiek. Jesteśmy zdolni to tworzenia, do niszczenia niestety również - konsekwencje posiadania wolnej woli. Potrafimy doświadczać uniesień, współodczuwać, mieć nadzieję i siłę „za dwóch”. A innym razem popadamy w bezradność, brak perspektyw, złość i strach.

Uczę się tego, aby podążać za wewnętrznym rytmem. Akceptacji swoich biegunowych stanów. Umiejętności bycia w pełni i wtedy gdy na fali i wtedy gdy pod nią. Kiedy wciąga mnie wir rozpaczy i myślę, że najlepsze lata mam już za sobą, że jestem skończona a jednocześnie nie potrafię nic w życiu skończyć, staram się pamiętać o tym, że to też minie. Mówię sobie głośno, że to jeden z biegunów, jedna z odsłon, że to tylko kolejna śmierć, a jutro będzie kolejne życie - czasem pomaga :) A czasem muszę się wybeczeć, pozwolić zanurkować sobie w sobie, swobodnie upaść na dno. Jak jesienny liść opaść na ziemię, zamienić się w kompost i użyźnić nowe. Kiedyś było mi o wiele trudniej. Byłam przekonana, że człowiek, który „rozwija się duchowo”, jak osiągnie już pewien poziom to nie ma w życiu problemów. Jest szczęśliwy, pogodny, wiecznie uważny. Do tego obecny „tu i teraz”, zharmonizowany, w przepływie a cierpienia już go nie dotyczą. Ileż to ja razy się zawiodłam kiedy okazywało się, że miało już być tak pięknie a było jak zwykle. Oj dowalałam ja sobie, dowalałam, jak hutnik do pieca. Myślałam, że już jestem tak daleko, a to znowu był tylko początek. Odważę się pomyśleć, że mam to już za sobą :) Niezależnie od tego ile lat będę żyła, to zawsze będzie dzień i noc, zawsze będą szczyty i doliny. Czasem będzie słońce, a czasem deszcz. Chociaż to jest niezmienne, w wiecznym kołowrocie zmian. Pozwala mi to odetchnąć, uff… jest coś stałego. Jedyne co mogę zrobić to nauczyć się z tym żyć, przyjąć życie takie jakie jest, w pełni, w całej swej krasie. Niezależnie ile drogi jest już za mną, a ile przede mną, to moje stopy wciąż na niej są, czy o tym pamiętam czy nie. Ważne, abym widziała siebie i swoje doświadczenia w procesie. Radowała się samym wędrowaniem. Tym, że za każdym razem kiedy stawiam kolejny krok, Ziemia z bezwarunkową miłością i czułością matki całuje moje drobne stopy. Żyć póki żyję! Oddychać z wdzięcznością za to co we mnie, za to co wokół mnie. Nasza droga jest tak krótka w obliczu życia całej Planety. Jak pisze Dawid w swoim nowym artykule, który niebawem się ukarze, jesteśmy jak kropla porannej rosy spadająca z liścia w bezdenne źródło. Mrugnięcie okiem, jeden oddech i przeistaczamy się z pięknej i niepowtarzalnej indywidualności, w ocean praprzyczyny. Stapiamy się z niepodzielnym. Spadamy jak gwiazda, która rozświetla niebo, każdy z nas jest zjawiskowy. Każdy z nas jest… jest, ale tylko przez chwilę. Ale przecież życie to chwila, to „bal jest nad balem…drugi raz nie zaproszą nas wcale…”, więc dopóki gra orkiestra, dopóki nasze serce śpiewa, tańczmy! Nawet gdy podwinie nam się noga, nawet gdy upadniemy, podnieśmy się i tańczmy dalej!!!

Jeszcze kilka dni temu, nie chciałam wychodzić z jaskini. Myślałam tylko o tym, by dalej spać, a jak cieszyłam się na wiadomość o powrocie zimy. Dzisiaj w ciszy za oknem usłyszałam muzykę. Wewnętrzny rytm budzi mnie do życia. Podnoszę się. Moje ciało znów podrywa się do tańca.(z)

2010-03-11T12:04:00.008+01:00

Przeczytałem w wywiadzie z Magdaleną Abakanowicz takie piękne zdanie: "Ścieżki trzeba budować samemu. Inaczej nie będą pasowały do tego, co ja chcę na nie wprowadzić. Nie mogę korzystać z cudzych dróg, bo nie wiem dokąd one prowadzą."

W życiu uczymy się od innych narzędzi, pod okiem innych nabywamy umiejętności. Ale kierunek naszego życia jest nasz. Choć pewnie w świecie są potrzebni i rzemieślnicy i artyści. To ci pierwsi budują Świat, ci drudzy zaś wyznaczają kierunek tej budowy. Artystą człowiek się rodzi. Czy każdy? Każdy współtworzy swoją rzeczywistość - co do tego nie mam wątpliwości. Jednak czy każdy ma do tego talent, dryg, pociąg. Wierzę też, że każdy ma jakiś talent, nie koniecznie w sztukach artystycznych.

Czy można jednak czuć się spełnionym podążając wytyczonymi przez innych szlakami. Czy nawoływanie do odkrywania tlenów swojego życia, bycia oryginalnym, niezależnym odkrywczym i twórczym nie pachnie aż nadto "American dream-em"? Myślę, że można. Sprawa jak zwykle jest indywidualna. Jednemu takie podążanie "ze stadem" (a nie "za stadem" - jak chcą krytycy takiego podejścia) może służyć bardziej niż walka o bycie samcem, bądź samicą alfa. Może jest wtedy łatwiej?

Ja całym swoim życiem walczyłem o swój indywidualizm. Taka walka ma zarówno jasne jak i ciemne strony. Ciemną jest potrzeba bycia docenionym i zauważonym. (Ciemna to strona, bo wynika z deficytu takich odczuć w dzieciństwie). Jasną jest to, że dzięki takiemu podejściu wywalczyłem sobie względną wolność. Żyjemy z Zosią swoim życiem. Robimy to do czego czujemy się powołani. Mieszkamy tam, gdzie chcemy mieszkać. Możemy rozwijać swoje talenty. To wszystko okupione było walką z własnymi lękami i lękami innych ludzi. To wycinanie własnej ścieżki, która - choć wprawdzie jak wszystkie ścieżki prowadzi ku śmierci - daje Życie. Swoje. Indywidualne i niepowtarzalne.

Wolność nie jest łatwa. Wymaga odwagi i odpowiedzialnych wyborów. Ale jest w tym wszystkim coś wyjątkowego, wspólnego wszystkim wycinającym swój własny szlak - to poczucie w Sercu transcendencji. Ducha który leczy chorą duszę. Bo to chyba chora dusza pcha nas na nowe nieznane ścieżki życia, nie pozostawia w spokoju ciepłych pieleszy. Jęczy podczas długich ciemnych nocy, tęskniąc do Ducha. Dusza należy do Ducha, przeczuwa jego istnienie, tęskni do ukojenia w jego ramionach. Kiedy dusza żeni się z Duchem w sercu następuje wielkie święto. Z tego małżeństwa powstaje Nowe. Tak rodzi się Twórczość, Sztuka, Spełnienie, Człowiek. Czasem takie uczucia mamy po udanych warsztatach. Kiedy wraz z uczestnikami czujemy wewnętrzną moc alchemii przemiany pracy z ciałem w Ducha. Niezmiennie pojawia się wtedy jego materia którą jest Miłość. (d)

2010-03-09T18:03:00.018+01:00

Dawid w ramach prezentu z okazji dnia Siakti zatroszczył się wczoraj o swoją najulubieńszą sarenkę – Zosię, dbając o jej zmysły i ciało.

Z rana, kiedy byliśmy w miasteczku na zakupach, dostałam od ukochanego kwiat czerwonej róży, wywołał on na mej twarzy pachnący uśmiech. Ku mojemu zaskoczeniu, dowiedziałam się, że oprócz „Witaminki” i poczty mają tam też kwiaciarnie. Później Dawid zrobił mi pyszny, co ja mówię przepyszny rosołek, wypełniony po brzegi miłością. A wieczorem, kiedy słońce chowało się już w ramiona ziemi, przygotował mi kolejną atrakcję - kąpiel w wannie. Tego mi było trzeba! Niby nic niezwykłego łazienka, wanna, woda… U nas jednak cała sprawa się komplikuje. Łazienka na szczęście jest, woda niczym niewysychające źródło też tryska już z kranu (kiedyś za potrzebą spacerowało się do wychodka, a zimną wodę wyciągało się wiadrem ze studni i myło w misce). Można powiedzieć, że warunki są. W chacie brakuje tylko wanny. Ale to też jest do załatwienia. Wannę, a nawet dwie mamy za domem. Ta żeliwna i ciężka jak cholera stoi na stałe pod gruszą. Wykopany jest pod nią dół, w którym palimy małe ognisko. Kiedy na dworze robi się już cieplej, nagrzewamy wodę, zaparzamy zioła z ogródka, płatki kwiatów i gotujemy się w kotle :) Druga wanna jest na szczęście lżejsza. Dawid może wnieść ją sam do chaty. Ma swoje miejsce na mięciutkim dywanie w dużym pokoju, tuż obok rozgrzanego pieca i kanapy. Wygląda to bardzo ciekawie, wanna bez zbędnych rur i kraników stoi pośrodku pokoju. Wodę wlewa się wiadrami, na szczęście nie trzeba biegać już do studni. Tak więc mój mężczyzna zrobił mi wczoraj kąpiel. W takich okolicznościach przyrody naprawdę doceniam, co to znaczy poleżeć w wannie, w ciepłej wodzie, przy relaksującej muzyce, gdy dookoła blask świec i dym kadzideł.

Rozluźniałam i roztapiałam się w błogości. Po chwili, odziany w powietrze, dołączył do mnie Dawid i taką oto wisienką udekorował mój prezent z okazji dnia Siakti :) (z)

2010-03-08T16:41:00.012+01:00

Wszystkim Siakti w dniu kobiet, zamiast kwiatka taki oto obrazek o sarnach maluję.

Piękny dziś dzień mamy. Słońce świeci od samego rana. Pojechaliśmy z Zosią do pobliskiego miasteczka po jabłka dla saren. Przemiłe panie w "Witamince" odkładają nam regularnie skrzynkę jabłek, które potem Zosia kroi i zanosi do paśnika, który jakiś czas temu postawiłem za stawem koło domu. Odkąd je dokarmiamy, nie ma poranka, żeby nie zastać jakieś sarenki przy posiłku.

Widzą nas i nawet nie uciekają, no chyba, ze zauważą naszą wytężona uwagę w ich kierunku. Wspaniałe to zjawisko mieć do czynienia z tymi pięknymi zwierzętami.

Czy wiecie, że sarny szczekają? Zawsze zastanawiałem się jakie wydają odgłosy. Myślałem sobie, że jeśli już to pewnie tylko w czasie jakiś godów, bądź starć samców. A tu doświadczyłem na sobie ich głosu. Jakieś dwa lata temu, kiedy siedziałem sobie na drzewie na skraju lasu (moja ulubiona forma medytacji) Zbliżyła się do mnie sarna. Nie widziała mnie ani nie czuła. Podeszła tuż pod samo drzewo. Był to piękny widok. Z tym, że ja już jakąś godzinę na tej sośnie siedziałem i właśnie przymierzałem się do zejścia. Ale z chęcią zostałem poobserwować dzikie zwierzę z bliska. Po następnej godzinie w bezruchu poczułem jednak, że potrzebuję już zejść, bo mi nie tylko nogi zdrętwiały:) Zmierzch już dojrzewał do zmroku, i - wyglądało na to - że sarna sposobi się do spania własnie pod tym drzewem.... Podjąłem jednak decyzję, że schodzę. Powili zsunąłem się z najniższej gałęzi na ziemię, ku zaskoczeniu sarny stanąłem przed nią jak duch. Jej wielkie oczy zrobiły się jeszcze większe. I zamiast uciec, czego się spodziewałem - zaczęła na mnie szczekać! Prawie jak duży pies. Takimi krótkimi suchymi seriami. Uświadomiłem sobie, że słyszałem to szczekanie już wielokrotnie, ale zawsze myślałem, że to jakieś psy z pobliskich wsi szczekają. Po chwili patrzenia na siebie sarna pobiegła w głąb lasu. Teraz często słyszę jak szczekają. Wydają z siebie głos, a ja do tamtego momentu myślałem, że to takie ciche zwierzęta! (d)

2010-03-01T16:47:00.008+01:00

Wczoraj pełnia księżyca. Dziś wichury. Na Podhalu zwiększa się ilość popełnianych morderstw... Podniesiona energia szuka ujścia. A ja siedzę spokojnie. Zastanawiam się nad swoimi kolejnymi krokami. Dalekie plany pozostają wciąż dalekie. Bliskie zaś...

Czas zimy, to w przyrodzie czas na śmierć. Na kolejny etap przemiany. Odpoczynek przed nową odsłoną życia.

Podobnie jest z naszym osobistym rozwojem. Przechodzimy kolejne przemiany i odmiany własnej ścieżki. Czasem bratamy się na niej z tysiącami innych podobnych nam poszukiwaczy siebie, innym razem kroczymy odważnie sami.

Joseph Campbell pisał, że każdy z nas przeżywa uniwersalny mit w indywidualnej formie. To tak zwana podróż bohatera. W czasie tej najważniejszej wycieczki życia, odkrywamy swoje kolejne twarze, odsłony, staramy się dotrzeć do siebie.

Są takie momenty w życiu człowieka, kiedy się zatrzymujemy i dokonujemy podsumowania. Co do tej pory zrobiliśmy, a czego nie. Co jest jeszcze przed nami. Widzimy, że szeroka droga możliwości, zaczyna zawężać się do wąskich ścieżek odpowiedzialnych wyborów. Wcześniej można się było zataczać po całej szerokości drogi nie zważając na nic, teraz ścieżka zaczyna przypominać wąską kładkę nad przepaścią. Wchodzimy na nią z całym bagażem doświadczeń, które mogą zarówno pomóc jak i zepchnąć w otchłań. Każdy kolejny krok jest jedyny. Odwrót może skończyć się zamianą w kamień. I nie ma gwarancji, że się uda.

Pisał Stachura: "Do póki sił będę szedł, będę biegł, nie dam się!" i co się stało? I Się potknęło.

Don Juan Castanedy mówił zaś, że nikt nie wie jak daleko na tej ścieżce zajdziemy. Wie to tylko Duch.

Mówią, że ważne jest aby iść własną drogą. Mówią też, że nie ważny jest sukces, liczy się sam fakt przebywania drogi. Jednak, kiedy śmiałek chce taką obrać, musi się liczyć z atakiem ludzi, demonów, fantomów z własnej głowy, które będą chciały go/ją z tej drogi zawrócić. "Ale czy warto?" – pytał dalej Stachura.

Pamiętam jak jako kilkunastolatek uczestniczyłem w spotkaniu z francuskim reżyserem Jean-Jacques Beineix, twórcą pięknego "IP5" i "Księżyca w rynsztoku". Zapytałem go wtedy, czy zamiast zmagać się wewnętrznie ze sobą i parać się sztuką, nie wolałby mieć domek z ogródkiem i święty spokój? Widać trafiłem w punkt, bo spojrzał na mnie tak jakoś inaczej, po chwili złączył ręce jak do modlitwy i złożył pokłon. Teraz sam sobie zadaję to pytanie. Ale to oczywiście czysta retoryka. Nie mam już wyboru. Ta decyzja jest dawno za mną, nawet nie wiem czy miałem w tej kwestii coś do powiedzenia.

Ale przede mną są kolejne decyzje. Ale być może i tym razem poczucie możliwości wyboru może być złudne. Po prostu mogę odpowiadać na wołanie "Nieskończoności", poczuć w ciele, intuicji - albo ich nie słuchać. Niesłuchanie jednak odbiera mi energię i prowadzi na skraj depresji. Testowałem to wiele razy. W krytycznych momentach zostaje słuchanie i wiara.

Podobno Jung na wieść o kryzysie swoich klientów mówił: "No to gratulacje!"

Ja też się cieszę. Jestem bliżej siebie. (d)

2010-02-18T18:30:00.003+01:00

Przeczytałam dzisiaj w gazecie, mówiącej o tym jak poznać i zrozumieć świat, niepokojący mnie artykuł. Miesięcznik porusza wiele ciekawych i nowych tematów jednak to, w jakim świetle przedstawił kolejną nowinkę zastanowiło mnie. Artykuł mówi o zbudowanej przez Niemców automatycznej restauracji, a wytłuszczony czarny napis informuje, że „klient nie ma tu żadnego kontaktu z obsługą”. Hmm…rozumiem ciekawość ludzi pomysłowymi rozwiązaniami technicznymi, nie trzeba się przy tym martwić, że kelner mając zły dzień napluje nam do zupy, a w dodatku nie trzeba dawać napiwków. Jednak z drugiej strony czytając dalej treść artykułu zadałam sobie pytania: w jakim kierunku zmierza nasz świat? Jak będą kształtowały się relacje międzyludzkie w nadchodzącym jutrze? Kiedy czytam o tym, że w nowoczesnej restauracji zamawianie potraw odbywa się bez pośrednictwa kelnera, umożliwiają to komputery znajdują się przy każdym stole, czytniki kart pozwalają płacić rachunki, a dzięki specjalnie zamontowanemu systemowi szyn, oczywiście sterowanemu komputerowo, potrawy same dojeżdżają do klienta czuję, jakby to nazwać - nieludzką atmosferę. Smutno mi się robi, gdy dowiaduję się o korzyściach uczęszczania do takich lokali: „klient nie musi oglądać ani kelnera, ani kucharza, ani nawet innych gości restauracji ponieważ, każdy dotykowy ekran ma dostęp do internetu, można więc podczas posiłku, zamiast rozmawiać ze współbiesiadnikami, sprawdzić pocztę elektroniczną lub opisać swoje kulinarne wrażenia na facebooku”. Większość klientów jest zadowolona, chociaż są i tacy, którym ten system kojarzy się z „nowoczesną maszynerią do karmienia świń”.

Temu akurat się nie dziwię. Bardziej niż, pogłębianie izolacji i kontakt z bliskimi poprzez wysyłanie im smsów, czy emotikonów na skypie, pociąga mnie właśnie perspektywa wspólnego biesiadowania. Możliwość smakowania życia, czy jedzenia w kontakcie ze sobą z tym, co robię w aktualnej chwili. A kiedy mogę przy tym spojrzeć w oczy drugiemu człowiekowi, z wdzięcznością za wspólne uczestnictwo przy stole życia czuję, że jest to najlepszy pokarm dla mojej duszy. (z)

2010-02-14T23:37:00.010+01:00

Dziś walentynki, ale również Nowy Rok w kalendarzu chińskim, Rok Metalowego Tygrysa. Z tej okazji mam bukiet życzeń.

Życzę sobie i mojemu ukochanemu żebyśmy zawsze potrafili znaleźć drogę do Domu - do siebie samych i siebie nawzajem. Życzę nam abyśmy zawsze umieli nawiązać ze sobą kontakt, więź - czy to poprzez rozmowę, czy przez spotkanie dłoni, ciał. Przeczytałam kiedyś, że każdy z nas ma po jednym skrzydle, dlatego potrzebujemy drugiego człowieka, aby móc się wznieść. Pragnę więc, abyśmy dalej uskrzydlali siebie i swoje marzenia. A kiedy zdarzy nam się upadek, byśmy służyli sobie miłością, zrozumieniem i wsparciem. Chcę dalej troszczyć się z uwagą i radością o wspólny Ogród Miłości, który tworzymy. Dbać z czułością o Jednię, którą staliśmy się w momencie, gdy nasze dusze przepłynęły nawzajem przez bramy oczu i rozpuściły w sobie. Chcę, abyśmy umieli przyjmować i akceptować cykliczność, zmienność, która jest nieodłącznym cudem istnienia. Umieli mobilizować się, aby zdobywać szczyty, a kiedy pochłania nas otchłań wiru, abyśmy pamiętali o rozluźnieniu i poddaniu się tak, aby móc odbić się od dna. Sobie życzę siły i mocy, gdy partner mój potrzebuje odpoczynku, a mężowi silnego, opiekuńczego ramienia, gdy ja czuję się słaba i bezbronna. To ważne, abyśmy byli w przepływie, niczym yin i yang, wymieniali się zgodnie z potrzebami wzajemnymi rolami. Otwierali się, niczym kielich kwiatu na ciepło i światło słońca. Biorąc z wdechem, życie i mówiąc mu: Tak! Z wydechem natomiast zwalniali, zamykali się, zagłębiali w sobie, otuleni srebrnym płaszczem babci Księżyc. Pulsowali w rytm oddechu wszechświata. Chcę, abyśmy niczym nieustraszeni wojownicy, podróżowali na wspólnej tratwie wznosząc się, to znów opadając na falach Oceanu, jakim jest życie.

Mam pewne marzenie, mam takie życzenie, głęboką potrzebę i intencję, abyśmy jako odkrywcy nieznanych lądów i nowych ludzi byli latarnią, która obdarza światłem nadziei i miłości, rozświetla przestrzenie i serca. Ciemność istnieje po to, aby mogło zaistnieć światło, niech rozpromieni ono i wskaże drogę do Domu, do siebie, drugiego człowieka, do Matki Ziemi i Ojca Nieba. W kalendarzu majów moim znakiem jest żółte słońce, Dawid jest białym zwierciadłem. Świecę więc, a mój ukochany odbija w sobie ten blask :)

Podobno marzenia są dziecinne, ale tylko wtedy gdy nie pozwolimy im dojrzeć. Warto śnić i tkać swoje życie, bo cóż warte jest życie bez marzeń…

Tego wszystkiego życzę więc sobie, mojemu ukochanemu i Wam. Życzę również Wam i nam, abyśmy mieli odwagę marzyć i przekuwać w rzeczywistość te drogocenne skarby. Oraz tego, aby każdy z nas był latarnią rozświetlającą życie drugiemu człowiekowi. (z)

2010-02-14T20:58:00.005+01:00

Walentynki

Dzień w którym zamiast przypływu miłości, mam raczej przypływ refleksji..

Zdaję sobie sprawę, że dzień zakochanych budzi głównie przyjemne skojarzenia. We mnie jednak rodzi zniechęcenie. Czemu? Czyżbym miał „problemy” z miłością? Nie sądzę:)

Mam raczej poczucie wszechobecnej presji na pójście do kina na nową polską komedię romantyczną. A jak tego nie zrobię to nie dobrze. Dobrze, że choć Zosia lubi dostawać kwiaty i chodzić ze mną do kina, wie, że o naszej miłości nie świadczą okoliczności.

Z walentynkowymi kochankami jest trochę tak jak z „niedzielnymi kierowcami”.

W rutynie życia, przepracowaniu, zabieganiu i gonieniu jutra, brakuje nam często czasu dla najbliższych. Wydaje nam się, że skoro mieszkamy pod jednym dachem, to zawsze zdążymy się spotkać. I faktycznie, widzimy się rano, przed wyjściem do pracy. Przy posiłkach, wieczornym telewizorze. Niektórym to wystarcza, lecz z czasem odsuwamy się nieuchronnie od siebie, bo tej najbliższej osobie przypisujemy w naszym grafiku najmniejszy priorytet spotkań. Przecież jest zawsze, więc nie musimy się spieszyć.

I cóż, z tej perspektywy nie sposób też nie docenić walentynkowego święta właśnie z tego powodu, że przypomina nam i organizuje czas tylko dla siebie. Skoro jest, wydaje się być potrzebne. Może idąc tym torem myślenia walentynki mogłyby się odbywać co miesiąc…?

Sami często proponujemy uczestnikom warsztatów zorganizowanie sobie raz na jakiś czas - najlepiej najpierw regularnie w celu wyrobienia w sobie dobrego nawyku - takiego wieczoru tantrycznego w którym po wspólnej kąpieli para robi sobie nawzajem masaż. Rzecz absolutnie prosta, a w dodatku genialna. Skupia nas na sobie. Masaż jako otwarte źródło przyjemności daje nam nawzajem poczucie spełnienia i radości. A także wzmacnia więź zarówno fizyczną jak i duchową. Tak więc święto dla chcącej się zawsze kochać pary: „Cotygodniowy masaż tantryczny”. Jak go zrobić? Po prostu, rób co sprawia Tobie i Twojemu partnerowi lub partnerce największą przyjemność, ale niech to nie będzie od razu seks. Tylko dotyk pełen miłości i uwagi. Potrzebujesz wiedzieć więcej? Zapraszamy na „Zmysłowy weekend” :)

Mam wrażenie, że brakuje nam czasem wzorców kultywowania miłości w partnerstwie. I stąd kultura masowa próbuje nam tę sferę organizować. My sami z Zosią staramy się raczej odkrywać na nowo to co przynosi nam najwięcej korzyści. I niezmiennie jest w tym czułość i więź, budowana na bliskości duszy i ciała. Jest też poczucie humoru ale i przestrzeń na przeżywanie smutku. Jest też radość i chwile euforii, ale też i zwykły czas banalnych chwil, które przeżywane razem dają nam nieustające święto miłości. (d)

2010-01-27T09:56:00.010+01:00

Czy pisałem już o zimie? :)...

Wiem, pewnie większość z nas ma jej już dość. Jednak zima na wsi, od zimy w mieście różni się jak wszystko inne. Przygody też są inne. Praktycznie co dzień dostajemy pytania od bliskich i znajomych: "jak sobie radzicie?!"

Kiedy dziś o świcie po raz kolejny suszarką do włosów rozmrażałem rury z wodą, stwierdziłem, że jednak jeszcze jeden wpis Zimie się należy.

Tydzień temu skończył nam się węgiel. No ale w pobliskim miasteczku - 10 km od nas - jest skład. Kiedy jednak kierowca ciężarówki zbliżył się do naszej drogi w lesie, zwątpił. Wyszedłem mu na spotkanie, i przekonywałem, że ja tą drogą to osobówką przejeżdżam... (nie dodałem, że wprawdzie przejechałem, ale pokonanie 100m zajęło nam 1,5h z łopatą w ręku...) I tak z rozpędu przejechał bez problemu. Jednak powrót okazał się trochę trudniejszy. Zakopał się w połowie drogi i ani rusz... Kiedy zaproponowałem że go popchnę spojrzał na mnie tylko dziwnie. Na szczęście był do tego przyzwyczajony. Śnieg spadł przecież wszędzie i praktycznie w każdym gospodarstwie jest ten sam problem z dojazdem. Zaproponowałem mu hol terenówką i to pomogło. Rozstaliśmy się radując się ze wspólnego pokonania trudności. Nasza z Zosią radość tym większa, że mamy czym palić w piecu. (d)

2010-01-23T17:46:00.012+01:00

Mamy dwa stare, kręcące się wokół własnej osi fotele, na kurzej nóżce. To właśnie w nich grzaliśmy się wczoraj z Dawidem przy piecu. Ogień stanowi centrum w naszym domu, to wokół niego toczy się nasze życie.

Zastanawiamy się czasami jak czuł się pierwszy człowiek, który zobaczył i dotknął tego niezwykłego zjawiska. Z jakim potężnym duchem się wtedy spotkał. Jaki szacunek i trwogę mógł wywołać ów cud. Ciepłem i światłem, obdarzało nowe bóstwo. Dawało życie i sprowadzało śmierć. Nasi przodkowie zbierali się wokół niego. Tańcząc prosili o opiekę a ich śpiew był modlitwą dziękczynną. Byli świadkami transformacji, która uwalniała z trzewi drzew energię i Ducha Słońca. Miliardy lat obdarzało ono swym dotykiem istoty, sięgające korzeniami głębi ziemi i rozpościerające swe ramiona ku niebu. Drzewa zawierają pierwiastek Matki Ziemi i Ojca Nieba, łącząc w sobie ich esencję. W ich wnętrzu zawarte jest pulsowanie świecącej, ziejącej lawą gwiazdy, ich oddech pozwala nam żyć. Uczestnicząc w rytuale przemiany nasi przodkowie podziwiali namiętną, niepohamowaną i nieobliczalną płomienną postać, która intensywnie żyła swoim życiem. Mimo, iż Ziemia zrobiła już wiele kosmicznych piruetów, ludzie wciąż spotykają się w kręgu wokół ognia, cały czas spragnieni jego mądrości.

A u nas za oknem ciemno. W pokoju pali się kilka świec. Blask, który wylewa się rozpalony przez dziurkę w fajerce prostuje prężnie swe ciało. Płomienie ganiają swoje cienie po suficie. Drzewo trzaska swoje pieśni w brzuchu ognia. Co wieczór słuchamy ich w zachwycie. (z)

2010-01-22T18:59:00.006+01:00

"DrogoWskaż"
Droga do Pełni i Świecenia
Przez akceptację błędów wiedzie
Na nie przyzwolenia
Potrzebie perfekcji
Odpuszczenia
Zgodzie na to, że życie
W całej swej boskości
Zawarło również
Niedoskonałości
(z)

2010-01-18T15:56:00.007+01:00

Rano obudziłam się w domu, w raju, w niebie na ziemi, a dokładnie w ramionach ukochanego mężczyzny. Tuliliśmy się w czasowym niebycie, przed chłodem skrycie. Tak nam mija na porannej medytacji, wzajemnej, łóżkowej adoracji. Nurkujemy w swoich ciałach, płyniemy w podróż, bez celu. Ja staję się wodą falującą, wrzącą. Unoszącą odkrywcę nieznanych przestrzeni. Zmysłowe tsunami zalewa nasze ciało. Raz po raz ziemia trzęsie się w posadach. Przechodzi to przez nas w odpuszczeniu, w rozluźnieniu, w przyjmowaniu i przepływie. Każdy wewnętrzny pocałunek, kochanka mojego, męża, jest magicznym kluczem. Otwiera we mnie zamknięte jeszcze pomieszczenia. Bramy do mnie samej, do szczęścia, życia, rozkoszy i pełni. Gorące łzy płyną mi po policzkach. Spływają do ust śmiejących się, wdzięcznych. Rozmiękczają serce. Leżymy przytuleni, zespoleni, roztopieni. Jedno ciało jedno serce, oddech bijący ten sam rytm. Jednia. Pełnia.

Mówię do Dawida:
- Otwierasz mnie na siebie, na ciebie.
- Na nas – dopełnia Dawid (z)

2010-01-12T18:50:00.002+01:00

Ostatnio znalazłem w moim ulubionym miesięczniku reklamę pewnego luksusowego hotelu w rejonie Angkor w Kambodży. To co przykuło moją uwagę, to punkt widzenia z którego to zaproszenie do królewskiego odpoczynku zostało wystosowane: „Wystrój 24 luksusowych i nowoczesnych apartamentów sprzyja odpoczynkowi ciała i ducha. A bezprzewodowy dostęp do Internetu ułatwia kontakt z rzeczywistością. Oderwanie się od niej zapewnia miejscowe spa. Jest więc okazja […] wyciszyć umysł podczas ćwiczeń jogi.” …

To co mnie w tej reklamie uderzyło to określenie rzeczywistości. Rzeczywistością jest Internet. Oderwaniem się od niej jest spa i joga. Co się wtedy dzieje jak się już tak oderwiemy? Wejdziemy w zupełnie nierealną przestrzeń ciała i ducha. W niej co prawda odnajdziemy odpoczynek, ale to przecież tylko nierzeczywistość, iluzja wręcz… Można by się dalej droczyć z autorem tego tekstu, albo lepiej dać mu spokój, przecież miał tylko zachęcić spragnionych egzotycznych wakacji w luksusach. Ale przecież reklama jest jak lustro. Ta dobra, odpowiada na nasze potrzeby. Skoro tak, to ten przykład mówi o nas wiele. Rzeczywistość, to przepływ informacji od którego jesteśmy zależni. W ułamku chwili wydarzenie z jednego miejsca na Ziemi, może mieć wpływ na inne w innym miejscu. Niewypłacalność jakiegoś Szejka z Dubaju, może sprawić, że w innym miejscu sto tysięcy ludzi straci pracę. Rzeczywistość… Gdzieś w tym wszystkim rzeczywistość naszego ciała i ducha schodzi na plan dalszy. Staje się mniej ważna, nierzeczywista… Można się do niej co najwyżej na chwilę oderwać… Na szczęście nie jest to obowiązująca perspektywa. Może spróbujmy tak: „Wystrój luksusowych apartamentów sprzyja odpoczynkowi dla głowy. Brak Internetu oraz miejscowe spa ułatwia kontakt z rzeczywistością, której doświadczysz w trakcie wyciszenia umysłu podczas ćwiczeń jogi…”. Jedziemy? (d)

2010-01-08T21:26:00.008+01:00

Zima trzyma. W chacie odczuwa się ją wyjątkowo wyraźnie. Rano temperatura oscyluje zwykłe w okolicy 12 stopni, i to pod warunkiem, że poprzedniego wieczora dorzuciłem węgla na noc. Ciepła pierzyna trzyma nas w łóżku tak długo jak się da. Ale niezmiennie są to piękne chwile. Momenty wspólnego budzenia się w bliskości. Ciepły dotyk, nieznające granic przytulenie, roztapianie się w sobie. Potrafimy tak godzinami, bez zbędnych słów i z wciąż zamkniętymi oczami tulić się do siebie odczuwając wzajemną przenikającą nasze ciała energię. To jest w moim rozumieniu esencja tantry. Wychodząca z dwóch różnych biegunów tkająca świadomość nić uwagi, przenikająca się wzajemnie tak, że łączy się w nową jakość. Tworzy jednię, w rozpuszczeniu i zapomnieniu siebie. Zapomnieniu? A może tworzy jednię w przypomnieniu sobie stanów błogości, jedności, gdzieś wciąż głęboko zapisanych w naszych komórkach, a może w pamięci prenatalnej? Współczesna nauka wie, że ciepły pełen miłości dotyk wyzwala w nas produkcję oksytocyny. Hormonu dającego poczucie harmonii i przywiązania. Warto kiedyś napisać o tym więcej. Teraz jednak jedyne co do mnie przychodzi poza wszelkim rozumieniem naukowym, czy romantycznym, to wdzięczność. Za błogość i ukojenie. I za srogą zimę, dzięki której tym bardziej możemy doświadczać siebie w poczuciu pełni. (d)

2010-01-06T19:25:00.019+01:00

Kiedy wczoraj wyszedłem przed naszą drewnianą chatkę w której radośnie mieszkamy wśród łąk i lasów, uderzyło mnie nie tyle piękno zaśnieżonego krajobrazu rodem z Narnii, ale cisza. Wielka Cisza... Przyzwyczaiłem się już tutaj do spokoju, z dala od miasta i od głównych dróg. Czasem tylko słychać odgłosy traktora jadącego polną drogą za lasem. Ale latem, a także wiosną i jesienią, pełno jest w powietrzu dźwięków. Ptaki śpiewają, muchy bzyczą, wszystko żyje i pulsuje. Bardziej lub mniej ale jednak. Wczoraj miałem poczucie, że jest inaczej. Że oto Świat w swym najbardziej zimowym momencie jakby stanął. Zamarzł. Wiatru nie było, rolnicy polom dają spokój, ptaków jakoś nie było słychać nie wspominając o owadach. Cisza była tak przejmująca, że słyszałem tylko szumy i trzaski dochodzące z wnętrza mojej głowy. Stan tak ceniony, bo tak ulotny, a przecież tak naturalny.

Dziś znów sypie śnieg. Jego lekkie płatki opadając na ziemię wydają przyjemny syk. Świat ruszył z miejsca. (d)

2010-01-05T19:42:00.020+01:00

Niedawno zakończyliśmy warsztaty Sylwestrowe. Oprócz tego, że przyniosły nam dużo zabawy, twórczej pracy i transformacji, wzbogaciły nas również o kilka refleksji. Za jakiś czas opublikujemy wypowiedzi uczestników oraz zaprezentujemy zdjęcia z tego warsztatu, teraz jednak chcę napisać o jednym z ćwiczeń-rytuałów. Kiedy w ostatnim dniu zeszłego roku, przyszło nam zbudować wspólnie mandalę integracji światła i cienia, okazało się, że proces ten "wychodzi" inaczej niż zwykle. Do tej pory było tak, że mandala osiągała perfekcję w stopniu zadowalającym każdego z budowniczych. Tym razem miało być inaczej. Proces tworzenia zatrzymał nam się w miejscu, w któym wszyscy musieliśmy iść na kompromis i zgodzić się na zakończenie rytuału. Dało nam to powód do myślenia. Czemu przy tak zgranej grupie nie osiągnęliśmy doskonałości? Podczas, gdy część z nas poszła na stygnącą już od jakiegoś czasu kolację, reszta wciąż aktywnie brała udział w próbie zrozumienia efektu, jaki wspólnie nam w tej budowie wyszedł.

Wnioski były w swej prostocie oczywiste, ale jakże ważne i wspierające! Lekcja jaką wszyscy otrzymaliśmy była taka:

Dążność do perfekcji, choć zwykle chlubna, często przyprawia o stres i frustrację. A nade wszystko odbiera prawo do popełniania błędów, co w efekcie może prowadzić do nie akceptacji siebie... Zaakceptowanie na pozór "niedoskonałej" mandali otworzyło nas na akceptację na pozór "niedoskonałych" nas samych. W ten oto doskonały sposób dostaliśmy lekcję akceptacji świata takim jakim on jest. Z wliczonym w swoją perfekcję prawem do tzw. "błędów". (d)